(Alain Finkielkraut)

Alain Luc Finkielkraut (ur. 30 czerwca 1949) jest francuskim filozofem i intelektualistą. Jest autorem książek i esejów na szeroki wachlarz tematów, z których wiele dotyczy idei tradycji i identytarnej non-violence, w tym tożsamości żydowskiej i antysemityzmu, francuskiego kolonializmu, roli francuskiego systemu edukacji w asymilacji imigrantów oraz wojen w Jugosławii. Często występuje w francuskiej telewizji.

W 1976 roku dołączył do Katedry Literatury Francuskiej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley jako adiunkt, a od 1989 do 2014 roku był profesorem historii idei w wydziale nauk humanistycznych i społecznych École Polytechnique. 10 kwietnia 2014 roku został wybrany członkiem Académie française (fotel nr 21).

Jako myśliciel Finkielkraut definiuje siebie jako osobę „jednocześnie klasyczną i romantyczną”. Finkielkraut ubolewa nad tym, co postrzega jako degradację zachodniej tradycji poprzez multikulturalizm i relatywizm.

W 2010 roku brał udział w zakładaniu JCall, lewicowej grupy rzeczniczej z siedzibą w Europie, której celem jest lobbing w Parlamencie Europejskim w kwestiach polityki zagranicznej dotyczących Bliskiego Wschodu, a w szczególności Izraela.

Finkielkraut jest synem polskiego żydowskiego producenta galanterii skórzanej, który przeżył obóz koncentracyjny w Auschwitz.

Finkielkraut studiował literaturę nowoczesną w École normale supérieure de Saint-Cloud. W szerokim znaczeniu jego idee można opisać jako zbieżne z myślą Emmanuela Levinasa i Hannah Arendt – pokrewieństwo to wielokrotnie podkreślał.

Finkielkraut zyskał rozgłos, gdy wraz z Pascalem Brucknerem współautorował szereg krótkich, lecz kontrowersyjnych esejów, które miały zakwestionować ideę zachodzącej nowej emancypacji; należały do nich „Nowy nieład miłosny” (1977) (Le Nouveau Désordre amoureux), „Na rogu ulicy” (1978) (Au Coin de la rue) oraz „Przygoda” (1979) (L'aventure). Następnie Finkielkraut zaczął publikować prace autorskie na temat zdrady pamięci przez opinię publiczną oraz naszej nieugiętości w obliczu wydarzeń, które, jak twierdził, powinny poruszyć społeczeństwo. Te refleksje skłoniły go do zajęcia się powojenną tożsamością żydowską w Europie („Wyobrażony Żyd” (1983) (le Juif imaginaire)). Dążąc do promowania tego, co nazywa obowiązkiem pamięci, Finkielkraut opublikował również „Przyszłość negacji: refleksje nad kwestią ludobójstwa” (1982) (Avenir d'une négation: réflexion sur la question du génocide), a później swoje komentarze do procesu Klausa Barbie w książce „Pamięć próżna” (La Mémoire vaine).

Finkielkraut czuje się szczególnie zobowiązany wobec Emmanuela Levinasa. W „Mądrości miłości” (La Sagesse de l'amour) omawia ten dług w kontekście nowoczesności i jej miraży. Finkielkraut kontynuuje swoje rozważania na ten temat w „Klęsce myśli” (1987) (La Défaite de la pensée) oraz „Niewdzięczności: rozmowy o naszych czasach” (1999) (Ingratitude: conversation sur notre temps).

Pod koniec lat 90. założył wraz z Bennym Lévym i Bernard-Henri Lévym Instytut Studiów Levinasowskich w Jerozolimie. ...