(Jules Bastin)

Jules Bastin (18 sierpnia 1933, Bruksela – 2 grudnia 1996, Waterloo) był belgijskim basem operowym, który odnosił sukcesy zarówno w rolach poważnych, jak i komicznych, pozostawiając po sobie liczne nagrania.

Urodzony w Pont-Bellevaux-Ligneuville, przez krótki czas pracował jako nauczyciel języka niemieckiego, francuskiego i historii, zanim studia wokalne w Brukseli doprowadziły go do profesjonalnej kariery śpiewaczej. Zdobywał nagrody na konkursach wokalnych w Verviers, Tuluzie, 's-Hertogenbosch i Monachium.

Bastin zadebiutował w 1960 roku w operze La Monnaie, śpiewając partię Charona w „L'Orfeo”. Występował w najważniejszych operach Europy, w tym w Royal Opera House, La Scali i Palais Garnier; śpiewał również na festiwalach w Salzburgu, Edynburgu, Aix-en-Provence i Florencji, a w Ameryce w Buenos Aires, Filadelfii i Toronto.

Był znany z interpretacji ról z różnych tradycji operowych, od Monteverdiego po Berga, lecz prawdopodobnie największą sławę przyniosła mu rola barona Oksa w „Kawalerze różanym” Richarda Straussa; jego „szlachetny, pełny głos, prezencja i talent komediowy czyniły go wybitnym Oksem”. W rolach buffo śpiewał Osmina i don Alfonsa u Mozarta, doktora Bartolo u Rossiniego oraz Sulpice'a u Donizettiego, co „wykorzystywało jego dar basu buffo”, a także nagrał kilka operetek Offenbacha. W 1979 roku wziął udział w paryskiej premierze wersji trzyaktowej „Lulu” w roli Dyrektora Teatru. W operach Verdiego wcielał się w Ramfisa i Wielkiego Inkwizytora, w obu przypadkach „wykorzystując swoją dźwięczną emisję i wzorową dykcję”.

„The New York Times” pisał: „Pan Bastin śpiewał główne partie basowe w „Don Carlosie” Verdiego oraz w operach Mozarta, Wagnera i innych kompozytorów. Choć najbardziej znany z wrażliwych interpretacji dzieł francuskich i włoskich, jego ulubioną rolą był baron Oks w „Kawalerze różanym””. Nekrolog w magazynie „Opera” podkreślał, że był „utalentowanym aktorem i śpiewakiem, który doskonale odnajdywał się w rolach wymagających kreacji charakterologicznej”. Po odniesieniu sukcesów w operze kontynuował nauczanie muzyki w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Brukseli.

Bastin pozostawił szereg nagrań reprezentatywnych dla swojego repertuaru, a strona Bibliothèque nationale de France wymienia kilka nagrań wideo z jego udziałem: „Les Trois Souhaits ou Les vicissitudes de la vie” z Lyonu (kapitan, 1991), „L'étoile” (Siroco, 1986) oraz „L'amour des trois oranges” (kucharka, 1989).

Źródło: Artykuł „Jules Bastin” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.