Mykoła Winhranowski (Mykola Vinhranovskyi)

Pisarz, aktor, reżyser filmowy i tłumacz. Ukończył Wszechzwiązkowy Instytut Kinematografii (1960) w Moskwie i pracował w Kijowskim Studio Filmu Artystycznego, gdzie zagrał główną rolę w filmie Julii Sołncewej „Opowieść o płonących latach” (1961). Pisał scenariusze i reżyserował filmy pełnometrażowe: „Eskadra skręca na zachód” (1967), „Brzeg nadziei” (1967), „Duma o Brytance” (1969), „Klymko” (1984) oraz kilka filmów dokumentalnych. Winhranovsky zyskał uznanie na początku lat 60. jako czołowy poeta pokolenia „sześćdziesiątników”. Wydał zbiory poezji: „Preludium atomowe” (1962), „Sto wierszy” (1967), „Wiersze” (1971), „Na srebrnym brzegu” (1978), „Kijów” (1982), „Z ciepłymi ustami i złotym sercem” (1984), „Kocham tę kobietę” (1990), „Z dni objętych przez ciebie” (1993) oraz „Miłości, nie mów żegnaj” (1997); kilka książek z opowiadaniami, w tym „W głębi deszczy” (1980; o kulisach tworzenia filmu) i „Koń na wieczornej gwieździe” (1986); powieść „Nalyvaiko” (1991), a od 1970 roku kilka tomików poezji dla dzieci, za które w 1984 roku został uhonorowany Nagrodą Szewczenki.