(Félix Leclerc)

Félix Leclerc (2 writeFile sierpnia 1914 – 8 sierpnia 1988) był francusko-kanadyjskim piosenkarzem, poetą, pisarzem, aktorem oraz aktywistą politycznym z Quebecu. 20 grudnia 1968 roku został mianowany Oficerem Orderu Kanady. W 2006 roku, pośmiertnie, wprowadzono go do Kanadyjskiej Galerii Sław Autorów Piosenek za utwory „Moi, mes souliers”, „Le P'tit Bonheur” i „Le Tour de l'île”.

Félix Leclerc urodził się w 1914 roku w La Tuque w prowincji Quebec w Kanadzie, jako szóste z jedenastu dzieci. Rozpoczął studia na Uniwersytecie Ottawy, lecz został zmuszony do ich przerwania z powodu Wielkiego Kryzysu.

Zanim w latach 1934–1937 został spikerem radiowym w Quebecu i Trois-Rivières, Leclerc pracował w różnych miejscach. W 1939 roku zaczął pracować jako scenarzysta w Radio-Canada w Montrealu, tworząc teksty do słuchowisk, w tym „Je me souviens”. To właśnie tam wykonał niektóre ze swoich pierwszych piosenek. Grał również w różnych słuchowiskach, m.in. w „Un homme et son péché”. Opublikował szereg scenariuszy i założył trupę teatralną, która wystawiała sztuki w całym Quebecu.

W 1950 roku został odkryty przez paryskiego impresaria Jacques'a Canettiego i odniósł wielki sukces występując we Francji. Podpisał kontrakt nagraniowy z wytwórnią Polydor Records. Do Quebecu powrócił w 1953 roku. W 1958 roku otrzymał najwyższą nagrodę Académie Charles Cros we Francji za swój drugi album. W 1971 roku został odznaczony Orderem Kanady oraz Narodowym Orderem Quebecu, a w 1986 roku został kawalerem francuskiego Orderu Legii Honorowej.

Leclerc był ojcem trójki dzieci: fotografa i operatora Martina Leclerca, reżysera filmowego Francisa Leclerca oraz Nathalie Leclerc, dyrektor generalnej i artystycznej l’Espace Félix-Leclerc oraz wiceprezes Fondation Félix-Leclerc.

Zmarł we śnie w 1988 roku w Saint-Pierre-de-l'Île-d'Orléans w Quebecu. W 1989 roku wzniesiono tam pomnik jego pamięci. Dom, w którym mieszkał od 1946 do 1967 roku (i w którym jego syn Martin przebywał z matką jeszcze przez rok), jest obecnie muzeum poświęconym jego osobie w Vaudreuil-Dorion, na zachód od Montrealu.

Leclerc odegrał kluczową rolę w rewitalizacji tradycji pieśni ludowej („chanson”) w Quebecu. Był również silnym głosem w walce o nacjonalizm w Quebecu.

Jego imieniem nazwano kilka parków, dróg i szkół w Quebecu. Nagrody Félix, przyznawane artystom nagrywającym w Quebecu, noszą jego imię. W 2000 roku rząd Kanady uhonorował go wydaniem znaczka pocztowego.

Jego półautobiograficzna powieść „Pieds nus dans l'aube” została zaadaptowana przez syna, filmowca Francisa Leclerca, w filmie „Barefoot at Dawn” z 2017 roku.

Źródło: Artykuł „Félix Leclerc” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.