Veronica Lazăr (Veronica Lazăr)

Veronica Lazăr (6 października 1938 – 8 czerwca 2014) była urodzoną w Rumunii włoską aktorką.

Lazăr urodziła się w Bukareszcie w 1938 roku. Ukończyła Akademię Sztuk Teatralnych i Filmowych im. I.L. Caragiale (gdzie uzyskała również dyplom z psychologii, którą praktykowała do 1994 roku, zajmując się głównie terapią par), a następnie grała w rumuńskich teatrach [w szczególności w sztuce „Macie rację (jeśli tak uważacie)” w latach 1963–64]. Uciekła ze swojej ojczyzny, aby uniknąć komunizmu, i ostatecznie osiedliła się we Włoszech w 1965 roku. Zdołała opanować język włoski w zaledwie kilka tygodni i planowała przeprowadzkę do Stanów Zjednoczonych lub Izraela, jednak urzekł ją Rzym. Tam poznała i poślubiła włoskiego aktora Adolfo Celi, z którym miała dwoje dzieci: reżysera Leonardo Celi oraz aktorkę Alessandrę Celi.

Zadebiutowała na ekranie jako zmarła żona Marlona Brando w filmie Bernardo Bertolucciego „Ostatnie tango w Paryżu” (1972), a później pojawiła się w kolejnych dziełach tego reżysera: „La Luna” (1979), „Przystań” (1990) oraz „Oblężeni” (1998).

Międzynarodowo Lazăr jest prawdopodobnie najbardziej znana z roli demonicznej Mater Tenebrarum w filmie Dario Argento „Inferno” (1980), a także nieszczęsnej Marthy w „Beyond” Lucio Fulciego (1981). Później wystąpiła w filmie Argento „Syndrom Stendhala” (1996) w roli, która została wycięta z wersji północnoamerykańskiej (choć jej nazwisko nadal widnieje w napisach końcowych). Wśród jej innych filmów znajdują się dzieła Michelangelo Antonioniego: „Identyfikacja kobiety” (1982), „Moja siostra i ja” (1987), „Ku wieczorowi” (1990), „Rękopis księcia” (2000) oraz „Ginostra” (2002). Prowadziła bogatą karierę w (głównie) włoskiej telewizji, gdzie często grała główne lub jedną z głównych ról. Lazăr wystąpiła w głównej roli w adaptacji „Pokrewieństw dusz” z 1978 roku, w filmie „Giacinta” (1980) oraz odegrała ważną rolę w miniserialu BBC „Summer's Lease” z 1989 roku. Jej ostatnią rolą była kochająca babcia głównego bohatera, Lorenza, w filmie Bertolucciego „Ja i ty” (2012).

Veronica Lazăr była uznaną kobietą kultury i ambasadorką kulturalną między kinem włoskim a rumuńskim (tę drugą funkcję objęła w 1989 roku). Była tłumaczem językowym i postrzegana jako postać symboliczna, otoczona opiekuńczą aurą przez rodaków zarówno we Włoszech, jak i w Rumunii. Była również prezesem Fundacji Sztuki Itaro i odegrała kluczową rolę w organizacji retrospektywy kina rumuńskiego w 2007 roku, która odbyła się w Rzymie i Pizie. Angażowała się w pomoc studentom aktorstwa w Teatro Valle, często gotując dla nich posiłki w swoim domu i przynosząc je do teatru. Studenci nazywali ją „Nonna Veronica” (babcia Veronica).

Na zlecenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych Lazăr koordynowała przez rok budowę szpitala w Mali. Po powrocie do Włoch przywiozła afrykańskie tkaniny, posągi i dywany, z których wiele znajdowało się w jej domu w chwili śmierci. Lazăr uwielbiała grać w karty, dzielić się z przyjaciółmi i miała szczególną więź z morzem. Na swój pogrzeb zapragnęła, aby jej 18-letnia siostrzenica, już wówczas zawodowa muzyczka, zagrała motyw z „Listy Schindlera” na żydowskim cmentarzu w Prima Porta, gdzie spoczęła.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Veronica Lazăr”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.