Helena Bergström (Helena Bergström)

Helena Bergström (ur. 5 lutego 1964 w Kortedala, Göteborgu) jest szwedzką aktorką.

Wnuczka legendarnego szwedzkiego aktora Olofa Widgrena oraz córka Hansa Bergströma (reżysera) i Kerstin Widgren (aktorki). Bergström jest żoną Colina Nutleya i znana jest z odgrywania głównych ról kobiecych w wielu jego filmach. Jako jedna z najbardziej cenionych szwedzkich aktorek teatralnych wystąpiła w rolach głównych w sztukach takich jak „Panna Julia”, „Wieczór Trzech Króli”, „Pigmalion”, „Piaf”, „Dom lalki”, w roli Hamleta w „Hamlecie”, „Medea” i Blanche w „Tramwaju zwany pożądaniem”. Jesienią 2008 roku zagra rolę Sally Bowles w produkcji „Cabaret” Teatru Miejskiego w Sztokholmie.

Pomimo urodzenia się w rodzinie teatralnej, dziecięcym marzeniem Bergström było praca ze zwierzętami. W wieku 15 lat wyjechała do Mississippi w USA jako studentka wymiany i mieszkała tam przez rok. W tym czasie zainteresowała się teatrem i zdecydowała, że scena jest jej powołaniem. Po powrocie do Szwecji dostała rolę w serialu telewizyjnym, ale nie udało jej się za pierwszym razem dostać do szkoły teatralnej. Dzięki lekcjom Margreth Weivers, za trzecim podejściem w 1985 roku, udało jej się to osiągnąć.

Po ukończeniu Szwedzkiej Narodowej Akademii Pantomimy i Aktorskiej w 1988 roku, pracowała w Teatrze Dramaten i Teatrze Miejskim w Sztokholmie. Jej przełom nastąpił z filmem „1939” w 1989 roku. Colin Nutley zauważył ją na plakacie filmu „Kvinnorna på taket” (Kobiety na dachu) (1989) i powierzył jej główną rolę w swoim filmie „Blackjack” (1990). Była również oczywistym wyborem do jego filmu „Änglagård” (1992) oraz jego kontynuacji „Dom Aniołów – Drugie Lato”. W 1998 roku zagrała rolę Astrid w angielskiej produkcji „Still Crazy”, po której nastąpił nominowany do Oscara film Colina Nutleya „Under the Sun” – który otrzymał również Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu Filmowym w San Sebastian „za jakość gry aktorskiej”.

Zwyciężczyni wielu nagród, w tym nagrody dla Najlepszej Aktorki na Szwedzkich Nagrodach Filmowych, Festiwalu Filmowym w Montrealu i Festiwalu Filmowym w Stambule w 1995 roku za rolę w „The Last Dance” Nutleya.

W 2007 roku zadebiutowała jako reżyserka filmem „Mind the Gap” (Se upp för dårarna).

Ma dwoje dzieci, syna i córkę, z Nutleyem.