Peter Dreimanis (Peter Dreimanis)

Podstawowe strukturalne fakty dotyczące zespołu rockowego July Talk są następujące: dwójka wokalistów, Leah Fay Goldstein i Peter Dreimanis, otoczeni przez szaleńczo grających na gitarze Iana Docherty’ego i Josha Warburtona, oraz dwójkę perkusistów, Danny’ego Milesa i Dani Nash. Dla tej kompulsująco samodzielnej, rygorystycznie realizującej się grupy, esencją July Talk zawsze było napięcie między precyzją a chaosem. Aby zrozumieć to napięcie, możemy sprowadzić je do zestawów par, albo możemy je powiększyć i przyjrzeć się głębiej, dlaczego odczuwamy potrzebę określania go w ten, a nie inny sposób. To, co widzimy, mówi więcej o tym, czego szukamy. Z July Talk, jak z większością rzeczy, co przeoczyliśmy? Nie musimy pytać o relację między dwoma wijącymi się wokalistami July Talk, ale raczej o ich relację z nami, ich publicznością, i ze światem – tym delikatnym, nikczemnym, dezorientującym światem. Te ciała przyjmują nasz wzrok, rozkoszują się nim i cofają, jednocześnie zawzięcie się od niego odpychając, pytając nas o to, o co pytają siebie nawzajem: proszę, zobaczcie mnie takim, jakim jestem. Jeśli postrzegamy July Talk jako kobietę i mężczyznę, w opozycji do siebie, widzimy jedynie nasze własne projekcje na tych ciałach.

To, co dzieje się między tymi ciałami, wszystkimi nimi, ta kinetyczna, statyczna, lepka przestrzeń, to tam kształtuje się prawda o July Talk. Na scenie July Talk rozwija się i eksploduje. Akcja odbija się od powolnej wrzawy do wyginających się w tył komunii, płynnej (w sensie cielesnym) i ciekłej (w sensie ciemnej, gęstej fazy metamorfozy). Robi się dziwnie, czasem groteskowo, zawsze fascynująco. Każdy koncert oferuje momenty gracji, które na chwilę ujawniają wewnętrzne mechanizmy tego niewypowiedzianego wszechświata. Przytrzymajcie się ich do następnego razu.