(Thierry Maulnier)

Thierry Maulnier (urodzony jako Jacques Talagrand; 1 października 1909, Alès – 9 stycznia 1988, Marnes-la-Coquette) był francuskim dziennikarzem, eseistą, dramaturgiem i krytykiem literackim. Był żonaty z dyrektorką teatru Marcelle Tassencourt.

Absolwent École Normale Supérieure, w tym samym roczniku co Roger Vailland, Robert Brasillach i Maurice Bardèche. Jeszcze jako student Maulnier zaangażował się w integralistyczną Action Française i publikował w gazecie Charlesa Maurrasa (L'Action française). Karierę związał z dziennikarstwem i brał udział w ruchu Nonkonformistów lat 30., inspirowanym personalistycznym pokoleniem młodych intelektualistów, którzy podzielali część ideałów Action Française, upatrując w prawicowych przekonaniach odpowiedzi na „kryzys cywilizacji” i materializm. Prowadził również kampanię przeciwko demokracji i kapitalizmowi, opowiadając się za związkiem prawicy i lewicy w celu obalenia obu tych systemów. Thierry Maulnier współpracował z młodzieżowymi periodykami, takimi jak Réaction, La Revue du Siècle i La Revue française; napisał również swój pierwszy tom, La crise est dans l'homme („Kryzys tkwi w człowieku”).

W 1934 roku wraz z Jean-Pierre'em Maxence'em napisał manifest Demain la France („Jutro Francja”). Maxence i Maulnier założyli również w 1936 roku tygodnik L'Insurgé, który przetrwał zaledwie kilka miesięcy; pismo to rozpowszechniało postulaty nacjonalistyczne, które Maulnier omówił w swoim eseju z 1938 roku Au-delà du nationalisme („Poza nacjonalizmem”). W tym samym czasie wraz z Jeanem de Fabrèguesem założył bardziej analityczny dziennik Combat, który ukazywał się aż do klęski Francji w II wojnie światowej.

Jako stały współpracownik L'Action française od 1938 roku, Maulnier kontynuował publikacje po okupacji Francji przez nazistowskie Niemcy (od 1940 roku); zaczął również pisać dla Le Figaro. Przestał pisać dla pierwszej z gazet po rozpoczęciu operacji Torch w 1942 roku, natomiast pozostał dziennikarzem Le Figaro od 1945 roku aż do śmierci.

Wraz z początkiem IV Republiki Maulnier przestał angażować się w politykę. Pisał sztuki teatralne (La Course des rois – 1947; Le Profanateur – 1950, La Ville au fond de la mer – 1953, Le Soir du conquérant – 1970) i eseje (Violence et conscience – 1945, La Face de méduse du communisme – 1952, L'Europe a fait le monde – 1966, Le Sens des mots – 1976, Les Vaches sacrées – 1977), ale komentował również kwestie społeczne (występując jako zagorzały proeuropejczyk).

W 1964 roku został wybrany do Académie française w miejsce zmarłego Henry'ego Bordeaux. W 1986 roku otrzymał Prix mondial Cino Del Duca.