(Patrick Tambay)

Patrick Daniel Tambay (25 czerwca 1949 – 4 grudnia 2022) był francuskim kierowcą wyścigowym, komentatorem i politykiem, który w latach 1977–1986 wystartował w 123 wyścigach Formuły 1, zdobywając pięć pole position i dwukrotnie wygrywając.

Szkolenie kierowcy wyścigowego przeszedł w 1971 roku w Winfield Racing School we Francji. W latach 1977–1981 startował dla różnych zespołów, w tym Surtees, Theodore, Ligier i McLaren, osiągając zróżnicowane wyniki; dodatkowo w 1977 i 1980 roku zdobył dwa mistrzostwa Can Am pod kierownictwem Carla Haasa. Tambay został zatrudniony przez Scuderia Ferrari po śmierci swojego bliskiego przyjaciela, Gillesa Villeneuve'a, podczas Grand Prix Belgii w 1982 roku; swoje pierwsze zwycięstwo odniósł cztery wyścigi później w Niemczech. Drugi i ostatni triumf przyszedł w następnym roku w emocjonujących okolicznościach w Imoli. W 1984 roku Tambay przeszedł do Renault, a swoją karierę w F1 zakończył w zespole Haas Lola.

Po odejściu z Formuły 1 Tambay startował w różnych dyscyplinach sportów motorowych, w tym w 24 Godzinach Le Mans, Mistrzostwach Świata Szybkościowych Samochodów Sportowych oraz w Rajdzie Dakar.

Na początku swojej kariery Tambay startował w Formule 5000 w zespole prowadzonym przez Carla Haasa.

W 1977 roku, wygrywając mistrzostwo Can Am z Haasem, Tambay zadebiutował w Formule 1 jednorazowo w barwach Surtees, startując w jednej sesji podczas Grand Prix Francji 1977, po czym resztę sezonu spędził w Theodore. Współpraca ta okazała się owocna i Tambay przeszedł do McLarena, aby startować w Formule 1 na pełen etat w sezonach 1978 i 1979. W 1980 roku powrócił do Can Am w zespole Lola prowadzonym przez Carla Haasa, gdzie natychmiast zwyciężył na początku sezonu, a następnie zdobył swoje drugie mistrzostwo Can-Am.

W 1981 roku powrócił do F1, najpierw startując dla zespołu Theodore, a następnie kończąc sezon w Ligierze.

W 1982 roku szef zespołu Arrows, Jackie Oliver, zaproponował mu miejsce w ekipie, aby zastąpił kontuzjowanego Marca Surera w otwierającym sezon Grand Prix RPA. Przybył on na tor, lecz w obliczu trwającego chaosu i możliwości strajku kierowców, wkrótce odjechał i nie wziął udziału w wyścigu. Później w 1982 roku otrzymał ofertę z Scuderia Ferrari po śmierci swojego bliskiego przyjaciela Gillesa Villeneuve'a. Swoje pierwsze Grand Prix wygrał w tym samym roku podczas Grand Prix Niemiec, w swoim czwartym wyścigu dla Ferrari, po tym jak Didier Pironi uległ wypadkowi w kwalifikacjach. Drugie i ostatnie zwycięstwo w Grand Prix odniósł w 1983 roku w Imoli; startując z numerem 27 należącym do Villeneuve'a, zwyciężył w emocjonującym wyścigu przed Tifosi, po tym jak Riccardo Patrese wypadł z trasy pod koniec rywalizacji. W 1984 roku zespół zrezygnował z jego usług na rzecz Włocha Michele Alboreto. Tambay przeszedł do Renault, a następnie spędził rok ponownie współpracując ze swoim dawnym szefem, Carlem Haasem, w zespole F1 Haas Lola.

W 1987 roku Tambay założył we Szwajcarii własną firmę zajmującą się promocją sportu, jednak zrezygnował z niej w 1989 roku, aby powrócić do wyścigów. W 1989 roku prowadził Jaguara w Mistrzostwach Świata Szybkościowych Samochodów Sportowych i zajął czwarte miejsce w 24 Godzinach Le Mans. Następnie zajął się rajdami pustynnymi, dwukrotnie kończąc w pierwszej trójce w rajdzie Paryż-Dakar. Dodatkowo brał udział w wyścigach na lodzie oraz w wyścigu jet ski Tour de Corse. ...