(Jacques Laffite)

(Jacques Laffite) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Tuche Family» (2011), «Les Tuche» (2011),

Jacques-Henri Laffite (ur. 21 listopada 1943) – francuski były kierowca wyścigowy, który startował w Formule 1 w latach 1974–1986. Odniósł sześć zwycięstw w Grand Prix, wszystkie jeżdżąc dla zespołu Ligier. W latach 1997–2013 Laffite był prezenterem w TF1.

Jacques-Henri Laffite urodził się w Paryżu 21 listopada 1943 roku. Uczęszczał do Cours Hattemer, prywatnej szkoły.

Laffite zadebiutował w Formule 1 w 1974 roku w zespole Iso–Marlboro Franka Williamsa. W następnym roku ścigał się dla tego samego zespołu, teraz nazwanego Williams, zdobywając drugie miejsce w Grand Prix Niemiec na Nürburgringu.

W 1976 roku Laffite przeniósł się do francuskiego zespołu Ligier, zdobywając 20 punktów i pole position w Grand Prix Włoch. Dwa kolejne sezony były przejściowe, choć zdołał wygrać swoje pierwsze Grand Prix w Anderstorp podczas Grand Prix Szwecji w 1977 roku.

Sezon 1979 rozpoczął się od dwóch zwycięstw Laffite’a w pierwszych wyścigach. Walczył o tytuł mistrza świata do ostatnich wyścigów, ale ostatecznie zajął dopiero czwarte miejsce z 36 punktami. Dwa kolejne sezony były podobne, z kolejnymi dwoma czwartymi miejscami w mistrzostwach i trzema kolejnymi zwycięstwami. Jednak w 1982 roku Laffite ukończył tylko na 17. miejscu w klasyfikacji generalnej, zdobywając zaledwie 5 punktów.

Na początku lat 80. Laffite odbył również trzy wyjazdy pod koniec sezonu do Australii, aby wziąć udział w niezaliczanym do mistrzostw Grand Prix Australii. Nie ukończył swojego pierwszego wyścigu w 1981 roku (miał szczęście, że wystartował po uderzeniu samochodu w ścianę na zewnętrznej stronie ostatniego zakrętu krótkiego toru Calder Park Raceway o długości 1,609 km (1,000 mili) podczas kwalifikacji, ale lokalna ekipa była w stanie naprawić go na wyścig). W 1982 roku zajął drugie miejsce za rodakiem Alainem Prostem, a w 1983 roku trzecie za Brazylijczykiem Roberto Moreno i Australijczykiem Johnem Smithem. We wszystkich swoich występach w AGP przed Formułą 1 Laffite jeździł samochodem Formula Pacific lub Formula Mondial Ralt RT4 napędzanym silnikiem Forda l4 o pojemności 1,6 litra.

Wyniki w kolejnych dwóch sezonach nie były wiele lepsze, kiedy to wrócił do Anglii, ponownie aby ścigać się dla Williamsa (odpowiednio 11 i 5 punktów). Laffite, mając już czterdzieści lat, wrócił do Ligiera w 1985 roku: w tym sezonie stanął trzykrotnie na podium (Wielka Brytania, Niemcy i Australia), zdobywając łącznie 16 punktów. W 1986 roku zdobył 14 punktów, w tym dwa kolejne miejsca na podium w pierwszej połowie sezonu, ale złamał obie nogi w kraksie na starcie Grand Prix Wielkiej Brytanii na torze Brands Hatch, po czym zakończył karierę w Formule 1. Wyścig został zatrzymany i wznowiony bez Laffite’a, który został sklasyfikowany jako nieobecny i zakończył karierę ex aequo z Grahamem Hillem pod względem liczby startów w Grand Prix. Był najbardziej utytułowanym kierowcą w historii Ligiera, zdobywając sześć z dziewięciu ich zwycięstw.

W wyniku obrażeń Laffite’a, od sezonu 1988 roku wprowadzono nowe zasady bezpieczeństwa, które stanowiły, że w każdym samochodzie stopy kierowcy muszą znajdować się za linią osi przedniej.

Laffite wyzdrowiał po obrażeniach i później ścigał się w samochodach turystycznych, zajmując 17. miejsce w inauguracyjnym Mistrzostwie Świata Samochodów Turystycznych, jeżdżąc Alfa Romeo 75 dla Alfa Corse, a także ścigał się przez trzy sezony w niemieckiej serii DTM. ...

Źródło: Artykuł "Jacques Laffite" z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Jacques Laffite)

Cała filmografia (Jacques Laffite)