(Patrick Depailler)

Patrick André Eugène Joseph Depailler (9 sierpnia 1944 – 1 sierpnia 1980) był francuskim kierowcą wyścigowym. Wziął udział w 95 Grand Prix Formuły 1 w ramach Mistrzostw Świata, debiutując 2 lipca 1972 roku. Startował również w kilku wyścigach Formuły 1 poza kalendarzem mistrzostw.

Depailler urodził się w Clermont-Ferrand w departamencie Puy-de-Dôme. W dzieciństwie inspiracją był dla niego Jean Behra. W Formule 1 dołączył do zespołu Tyrrell, który znajdował się u progu długiego i powolnego regresu, następnie przeszedł do nieprzewidywalnego zespołu Ligier, by ostatecznie w 1980 roku trafić do odrodzonej ekipy Alfa Romeo. Depailler pomagał zespołowi w piąć się w górę rankingu, gdy zginął w wypadku na torze w Hockenheim 1 sierpnia 1980 roku podczas prywatnej sesji testowej. W chwili śmierci miał 35 lat.

Wygrał dwa wyścigi, raz zdobył pole position, 19 razy stanął na podium i zgromadził łącznie 141 punktów w mistrzostwach.

W Grand Prix Pau Formuły 2 w 1972 roku Depailler ukończył wyścig 0,9 sekundy za Peterem Gethinem. Toczył z nim zaciętą walkę, prowadząc bolid March 722 na 70-okrężnym torze wiodącym przez francuskie miasto. Obaj kierowcy wyprzedzili resztę stawki o dwa okrążenia. W kwietniu 1973 roku Depailler zajął 3. miejsce w wyścigu Formuły 2 na Nürburgringu, prowadząc Forda Alpine. W maju 1974 roku Depailler zakwalifikował swojego Marcha z 1. pozycji w kwalifikacjach do Grand Prix Pau Formuły 2. W czerwcu, podczas jazd czasowych przed wyścigiem Formuły 2 na Salzburgringu, wypadł swoim Marchem 742 przez barierę energetyczną. Depailler nie odniósł obrażeń, jednak kwalifikacje przerwano, aby robotnicy mogli wymienić odcinek barierki wyrwany w wypadku.

W kwietniu 1976 roku zespół samochodów sportowych Renault zawiesił Depaillera na trzy wyścigi po tym, jak brał udział w wypadku, w którym oba samochody – jego oraz Renault jego kolegi z zespołu, Jean-Pierre'a Jabouille'a – zostały wyeliminowane z jazdy. Do incydentu doszło w drugim zakręcie, nieco ponad milę po starcie 180-milowego (290 km) wyścigu na Nürburgringu. Depailler stracił kontrolę nad pojazdem i uległ wypadkowi, po czym Jabouille również wypadł z trasy, próbując uniknąć zderzenia z kolegą. Kierowcy otrzymali instrukcje, aby nie walczyć ze sobą o prowadzenie. Depailler zajął 2. miejsce w Grand Prix Szwecji Formuły 1 w 1976 roku, kończąc wyścig 19 sekund za zwycięzcą, Jodym Scheckterem. W wrześniu 1978 roku Depailler wystartował w International Race of Champions na torze Riverside International Raceway. W październiku 1978 roku, podczas Grand Prix Kalifornii, zasiadł za kierownicą Spydera-Chevy zgłoszonego przez Paula Newmana.

Tyrrell dał Depaillerowi szansę startu w wyścigach we Francji i w Watkins Glen w 1972 roku. Używając jednego ze starszych samochodów, Depailler zajął w tym drugim wyścigu siódme miejsce. Dlatego w grudniu 1973 roku Depailler, wraz z Scheckterem, został wybrany do zespołu Tyrrell, aby zastąpić zmarłego François Ceverta i wycofanego z wyścigów Jackie'ego Stewarta. Depailler zdobył pole position w Grand Prix Szwecji 1974, w swoim dziewiątym wyścigu jako kierowca Formuły 1. Pokonał 2,49-milowy (4,01 km) tor w Anderstorp w czasie 1 minuty i 24,758 sekundy, przy średniej prędkości 105,8 mili na godzinę. Depailler zajął w wyścigu 2. miejsce za kolegą z zespołu, Jodym Scheckterem; było to jego jedyne podium w tym roku. ...