(Henri Betti)

(Henri Betti) - , Piosenki znany z pracy przy tego typu projektach: «New Faces» (1954), «New Faces» (1954),

Henri Betti, urodzony jako Ange Betti (24 lipca 1917 – 7 lipca 2005), był francuskim kompozytorem i pianistą.

Będąc pianistą i kompozytorem Maurice'a Chevaliera w latach 1940–1945, Henri Betti zasłynął przede wszystkim jako autor muzyki do piosenek „C'est si bon” (tekst André Horneza), „What Can I Do?” (tekst Édith Piaf) oraz „The Windmill Song” (tekst Jacques'a Plante'a), które wykonywał Yves Montand.

Henri Betti urodził się pod adresem 1 rue Barillerie w dzielnicy Vieux-Nice w skromnej rodzinie: jego ojciec był malarzem pokojowym, a matka sprzedawczynią ryb. Rodzina ze strony ojca pochodziła z regionu Emilia-Romania we Włoszech; jego dziadek urodził się w Parmie i wyemigrował do Nicei z żoną i dziećmi w 1893 roku.

W 1935 roku dostał się do Konserwatorium Paryskiego, którym kierował wówczas Henri Rabaud. Studiował tam muzykę w tej samej klasie co Maurice Baquet, Paul Bonneau, Henri Dutilleux i Louiguy. Uczył się gry na pianinie u Lazare'a Lévy'ego oraz harmonii u Raymonda Pecha. W 1937 roku zdobył nagrodę z harmonii.

Początkowo dążył do zostania pianistą klasycznym, lecz w 1940 roku, po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej w Sektorze Ufortyfikowanym Dauphiné w Briançon, spotkał na Promenade des Anglais korsykańskiego kompozytora Rogera Lucchesiego. Lucchesi wspomniał, że napisał piosenkę dla Maurice'a Chevaliera i poprosił Bettiego o akompaniament podczas prezentacji utworu w posiadłości La Louque w Cannes. Maurice Chevalier odrzucił piosenkę, ale poprosił Henriego Bettiego, aby został jego stałym akompaniatorem. Podczas tras koncertowych Chevalier kazał mu grać Balladę nr 1 g-moll op. 23 Fryderyka Chopina pomiędzy utworami. Pragnąc odnowić swój repertuar, poprosił go również o komponowanie piosenek. Do 1945 roku Henri Betti napisał muzykę do czterdziestu utworów z tekstami Maurice'a Chevaliera i Maurice'a Vandaira, w tym „Notre Espoir” i „La Chanson du maçon” w 1941 roku oraz „La Fête à Neu-Neu” w 1943 roku. Z piętnastu utworów prezentowanych podczas trasy koncertowej Maurice'a Chevaliera w 1945 roku, czternaście było autorstwa Henriego Bettiego.

W 1941 roku wstąpił do SACEM jako kompozytor, a w 1949 roku został mianowany członkiem stałym (Sociétaire définitif).

Po II wojnie światowej odniósł wielki sukces utworami „Le Régiment des mandolines” (1946) i „Le Chapeau à plumes” (1947) dla Lily Fayol, „Mais qu’est-ce que j’ai?” (1947), „Maître Pierre” oraz „Rien dans les mains, rien dans les poches” (1948) dla Yves'a Montanda, a zwłaszcza „C'est si bon” (1947) dla Jeana Marco z orkiestrą Jacques'a Héliana. Piosenkę tę śpiewał Yves Montand, zanim stała się ona międzynarodowym standardem jazzowym w wykonaniu Louisa Armstronga, który nagrał ją po raz pierwszy w Nowym Jorku w 1950 roku w angielskiej wersji Jerry'ego Seelena.

Od 1949 do 1983 roku jego produkcja muzyczna była obfita: tworzył rewie dla Lido, Moulin Rouge, Folies Bergère, Olympia, Stardust oraz Tropicana w Las Vegas, a także wiele operetek i sztuk teatralnych. ...

Źródło: Artykuł „Henri Betti” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Henri Betti)

Cała filmografia (Henri Betti)