Manos Chatzydakis (Manos Hatzidakis)

Manos Hatzidakis (również Hadjidakis; gr. Μάνος Χατζιδάκις; 23 października 1925 – 15 czerwca 1994) był greckim kompozytorem i teoretykiem muzyki greckiej, powszechnie uważanym za jednego z najwybitniejszych greckich kompozytorów i jednego z najbardziej rozpoznawalnych na świecie. Jego dziedzictwo i wkład są szeroko obecne w twórczości współczesnej muzyki greckiej, w drugiej połowie XX i na początku XXI wieku. Był również jednym z głównych przedstawicieli muzyki "Éntekhno" (wraz z Mikisem Theodorakisem). W 1960 roku otrzymał Oscara za najlepszą oryginalną piosenkę do utworu „Never on Sunday” z filmu o tym samym tytule.

Hatzidakis urodził się 23 października 1925 roku w Ksanti w Grecji. Jego ojcem był prawnik Georgios Hatzidakis, pochodzący z wioski Myrthios w Agios Vasileios w prefekturze Rethymno na Krecie, a matką Aliki Arvanitidou, pochodząca z Adrianopola. Jego edukacja muzyczna rozpoczęła się w wieku czterech lat i polegała na lekcjach fortepianu prowadzonych przez ormiańską pianistkę Annę Altunian. Jednocześnie uczył się grać na skrzypcach i akordeonie.

Po rozstaniu rodziców Hatzidakis przeniósł się na stałe do Aten w 1932 roku z matką. Kilka lat później, w 1938 roku, jego ojciec zginął w katastrofie lotniczej. To wydarzenie, w połączeniu z początkiem II wojny światowej, doprowadziło rodzinę do trudnej sytuacji finansowej. Młody Hatzidakis zarabiał na życie jako doker w porcie, sprzedawca lodu w fabryce Fix, pracownik w zakładzie fotograficznym Megalokonomou oraz jako pomocowy pielęgniarz w Szpitalu Wojskowym 401.

Jednocześnie poszerzał swoją wiedzę muzyczną, studiując zaawansowaną teorię muzyki u Menelaosa Pallandiosa w latach 1940–1943. W tym samym czasie studiował filozofię na Uniwersytecie Ateńskim, jednak nie ukończył tego kursu. W tym okresie poznał i nawiązał kontakty z innymi muzykami, pisarzami i intelektualistami, takimi jak Nikos Gatsos, George Seferis, Odysseas Elytis, Angelos Sikelianos i artysta Yannis Tsarouchis. Podczas ostatniego okresu okupacji Grecji przez państwa Osi, był aktywnym uczestnikiem greckiego Ruchu Oporu poprzez członkostwo w Zjednoczonej Panhelleńskiej Organizacji Młodzieży (EPON), młodzieżowej gałęzi głównej organizacji oporu EAM, gdzie poznał Mikisa Theodorakisa, z którym szybko nawiązał silną przyjaźń.

Mimo że wypowiedział się o konieczności przystąpienia Grecji do EWC (Europejskiego Wspólnoty Gospodarczej, późniejszej: Unii Europejskiej), wierzył, że w ramach europejskiej wspólnoty Grecja ulegnie całkowitej asymilacji kulturowej.

W późniejszych latach życia Hatzidakis wyjaśnił, że jego twórczość miała nie bawić, lecz ujawniać. Ponadto zdystansował się od części swojej twórczości, pisanej dla greckiego kina i teatru, uznając ją za niezgodne z jego artystycznymi przekonaniami zobowiązania kontraktowe.