(Victor Ullate)

(Victor Ullate) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Ullate. La danza de la vida» (2024), «Ullate. La danza de la vida» (2024), «Ullate. La danza de la vida» (2024), «Ullate. La danza de la vida» (2024),

Víctor Ullate (ur. 9 maja 1947 w Saragosie, Hiszpania) jest tancerzem, choreografem, dyrektorem baletu i nauczycielem tańca.

Uczył się tańca u Marii de Avila oraz w École supérieure de danse de Cannes Rosella Hightower. Rozpoczął karierę zawodową w 1962 roku, w wieku 15 lat, w zespole poszukiwanego na całym świecie hiszpańskiego tancerza Antonio Ruiza Solera.

Trzy lata później został zaangażowany przez Maurice’a Béjarta do jego Ballet du XXième Siècle jako Tancerz Solista. W ciągu czternastu lat współpracy Béjart stworzył dla niego szereg ról, m.in. w spektaklach Ni fleurs, ni couronnes (1967), Offrande chorégraphique (1970), Nijinsky, Clown de Dieu (1971), Golestan (1973), I trionfi di Petrarca (1974); w autobiograficznym balecie Maurice’a Béjarta Gaîté parisienne (1978) wcielił się w rolę samego Béjarta.

Dyrektor Artystyczny i Choreograf

W 1979 roku hiszpański rząd zlecił mu założenie pierwszego w kraju zespołu baletu klasycznego, dzisiejszej Compañia Nacional de Danza, którym był dyrektorem artystycznym przez cztery lata. W 1983 roku otworzył swoją pierwszą szkołę, Centro de Danza Víctor Ullate, aby odkrywać i kształcić brakujące talenty. W 1988 roku, przy wsparciu Ministerstwa Kultury, założył Víctor Ullate Ballet – oficjalnie pierwszy prywatny zespół taneczny w Hiszpanii, którym kieruje od ponad 30 lat.

Prezentował swoim widzom w Hiszpanii, Ameryce Południowej, Rosji i wielu krajach europejskich dzieła Maurice’a Béjarta, George’a Balanchine’a, Hansa van Manena, Nilsa Christe, Jana Linkensa, Michy van Hoecke. Pracował nad klasykami repertuaru, w tym Les Sylphides, Giselle (według Julesa Perrota) i Don Kichot (według Mariusa Petipy i Aleksandra A. Gorskiego), oraz stworzył ponad 40 własnych choreografii, często nawiązujących do hiszpańskiej muzyki i kultury. Do jego najbardziej udanych realizacji dla własnego zespołu należą: El Amor Brujo (1994), Ven Que Te Tiente (1996), Jaleos (1996), Seguiriya (2000), La Inteligencia de Las Flores (2001), El sur (2005), Samsara (2006), Wonderland (2010), Carmen (2017) i wreszcie Antigona (2019, wspólnie z choreografem Eduardo Lao). Jego prace to oryginalne połączenie baletu klasycznego i neoklasycznego oraz flamenco, łączące hiszpańską muzykę tradycyjną i klasyczną.

Jego wkład w rozwój indywidualny i umiejętności techniczne przynosi sukcesy takim osobistościom jak Ángel Corella, Lucía Lacarra, Carlos López, Joaquín De Luz, Tamara Rojo, Igor Yebra, Itziar Mendizabal, aby wymienić tylko kilka najbardziej znanych nazwisk ze świata baletu. Przez 32 lata setki uczniów rozpoczynało zawodową karierę taneczną po ukończeniu jego szkoły. W celu umożliwienia talentom bez środków finansowych uniwersalnego kształcenia w zawodzie tancerza i promowania baletu klasycznego we wszystkich formach wyrazu w Hiszpanii, założył w 2000 roku fundację. Po dziesięcioleciach owocnej pracy zamknął swój zespół baletowy w 2019 roku, a pozostałe instytucje padły ofiarą zmian kulturalnych i politycznych w Hiszpanii w latach 2019–2020.

Najważniejsze dzieła (Victor Ullate)

Cała filmografia (Victor Ullate)