(Liz Mitchell)

(Liz Mitchell) - znana z pracy przy takich projektach: «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «Boney M: Disco. Macht. Legende.» (2026), «Boney M: Disco. Macht. Legende.» (2026), «Disco Never Dies! - Musikladen-Hits für die Ewigkeit» (2026),

Elizabeth Rebecca Pemberton-Mitchell MBE (ur. 12 lipca 1952) to brytyjska piosenkarka i jedna z oryginalnych wokalistek disco i reggae zespołu Boney M. z lat 70. XX wieku.

Mitchell urodziła się w parafii Clarendon na Jamajce Brytyjskiej. W wieku jedenastu lat, wraz z rodziną, wyemigrowała do Harlesden w Anglii w 1963 roku. Pod koniec dekady przeszła przesłuchanie do Hair i ostatecznie przeniosła się do Berlina Zachodniego, by dołączyć do niemieckiej obsady, zastępując Donnę Summer. Po Hair, Mitchell dołączyła na kilka lat do Les Humphries Singers i reprezentowała Niemcy Zachodnie na Konkursie Piosenki Eurowizji z utworem Ralfa Siegela "Sing Sang Song". Zespół został wówczas zredukowany do zaledwie sześciu wokalistów (Liz nie była jedną z nich) na potrzeby występu (ich zwykłe składy liczyły 20 wykonawców i więcej) i zajął 15. miejsce z 12 punktami, co uznali za początek końca zespołu.

W lutym 1976 roku telefon z agencji Katji Wolff przekonał Mitchell do powrotu do Niemiec Zachodnich, by dołączyć do nowego zespołu tworzonego przez producenta Franka Fariana, który miał stać się znany jako Boney M. Początkowo zespół miał jedynie synchronizować ruchy ust do nagrania dla telewizji i występów w dyskotekach do piosenki Fariana "Baby Do You Wanna Bump", ale Boney M. szybko stało się pełnoprawnym zespołem nagraniowym, z Mitchell, Marcią Barrett i samym Farianem jako głównym składem wokalnym. Mitchell została główną wokalistką Boney M. Pozostała z zespołem aż do jego rozwiązania w 1986 roku.

Po rozpadzie zespołu krótko po 10. rocznicy w 1986 roku, koleżanka z zespołu Bobby Farrell przekonała Mitchell, Maizie Williams i następcę Marcii Barrett do ponownego zjednoczenia na trasę koncertową w 1987 roku. Zabezpieczono również umowę na nagranie płyty. Kiedy Farrell i następca wokalny nie stawili się na próbach, Mitchell i Williams zwerbowały wokalistkę Celenę Duncan i tancerza Curta Dee Darana na trasę. Ponieważ Williams nigdy nie śpiewała na nagraniach Boney M., Mitchell ostatecznie nagrała zaplanowany album samodzielnie.

Jednak Mitchell miała trudności ze znalezieniem wytwórni płytowej, która wydałaby album zatytułowany No One Will Force You. Został on wydany w Hiszpanii jesienią 1988 roku, wspierany przez single "Mandela" (remiks hitu Boney M. z 1979 roku "El Lute") i "Niños De La Playa" (Dzieci Plaży). Ten ostatni został również wydany przez Mega Records w Skandynawii, gdzie zespół odbył trasę koncertową w październiku. Do tego czasu Williams została zastąpiona przez Carol Grey.

W tym samym czasie Simon Napier-Bell wyprodukował album remiksowy największych hitów Boney M. i chciał, aby oryginalny skład promował go. Mitchell przyjęła ofertę i Boney M. wystąpiło ponownie razem w niemiejskiej i holenderskiej telewizji, mimo że nowy skład Mitchell miał zaplanowane koncerty. ...

Źródło: Artykuł "Liz Mitchell" z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Liz Mitchell)

Cała filmografia (Liz Mitchell)