(Marcia Barrett)

(Marcia Barrett) - znana z pracy przy takich projektach: «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «Boney M: Disco. Macht. Legende.» (2026), «Boney M: Disco. Macht. Legende.» (2026), «Disco Never Dies! - Musikladen-Hits für die Ewigkeit» (2026),

Marcia Barrett (ur. 14 października 1948) jest jamajsko-brytyjską piosenkarką i jedną z oryginalnych wokalistek zespołu Boney M.

Barrett urodziła się w parafii Saint Catherine na Jamajce, wówczas będącej częścią Brytyjskich Indii Zachodnich; jej rodzice przeprowadzili się z nią do Croydon w Anglii w 1963 roku. Pod koniec lat 60. XX wieku przeniosła się do Niemiec, gdzie dołączyła do zespołu i koncertowała z Karelem Gottem i Rexem Gildem. W 1971 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Metronome Records i nagrała swój pierwszy singiel "Could Be Love", skomponowany przez Drafi Deutschera. Jednocześnie kontynuowała koncerty z utworami takimi jak "Son of a Preacher Man", "Oh Happy Day" i "Big Spender".

W 1975 roku dołączyła do Boney M., zespołu składającego się z modelek i tancerek, aby wykonywać utwory "Baby Do You Wanna Bump" na dyskotekach i w telewizji – piosenkę nagraną przez producenta Franka Fariana. Singiel był sprzedawany w krajach Beneluksu. Kiedy wokalistka Claudja Barry odeszła na początku 1976 roku, Barrett zasugerowała rodaczkę, Liz Mitchell, jako jej następcę. Mitchell była wokalistką i Farian zatrudnił ją oraz Barrett do nagrania kontynuacji, "Daddy Cool". Nagrali pierwszy album Boney M., *Take the Heat Off Me*, w 1976 roku. Po występie w niemieckim programie telewizyjnym Musikladen we wrześniu, zespół trafił na listy przebojów w całej Europie, a przez następną dekadę ukazało się wiele hitów i albumów. Boney M. liczył czterech oficjalnych członków, ale tylko Barrett i Mitchell były w studiu nagraniowym podczas nagrywania płyt Boney M. Frank Farian (a od 1982–85 Reggie Tsiboe) dostarczał męski wokal, który tancerz i wokalista koncertowy Bobby Farrell odtwarzał w telewizji.

Choć Mitchell była uważana za główną wokalistkę ze względu na większą liczbę piosenek, w których wykonywała partie wokalne, Barrett włożyła swój wkład w harmonię wielu znanych utworów zespołu i dzieliła się prowadzeniem z Mitchell w hitach takich jak "Daddy Cool", "Ma Baker", "Rasputin" i "Gotta Go Home". Była również wokalistką prowadzącą w kilku utworach na każdym z albumów studyjnych zespołu aż do *Christmas Album* (1981), w tym w tytulowym utworze pierwszego albumu *Take the Heat off Me* i "Lovin' or Leavin'". Zostały one wydane jako singiel Barrett w 1977 roku. Zaśpiewała główną partię wokalną w "Belfast", piosence, którą wykonywała na koncertach w swojej solowej karierze, która stała się drugim singlem z drugiego albumu *Love for Sale*; był to numer jeden w Niemczech i hit z pierwszej dziesiątki w Europie. Na tym albumie wykonała również "Silent Lover".

Na *Nightflight to Venus* Barrett zaśpiewała "Nightflight To Venus" i cover "King of the Road", a także oryginalny utwór "Never Change Lovers in the Middle of the Night", który stał się standardem podczas występów zespołu. Zaśpiewała a cappella intro do świątecznego hitu Boney M. z 1978 roku, "Mary's Boy Child/Oh My Lord", oraz była główną wokalistką w "No Time to Lose" na albumie zespołu z 1979 roku *Oceans of Fantasy* i miała solówkę w otwierającym utworze "Let It All Be Music". ...

Źródło: Artykuł "Marcia Barrett" z angielskojęzycznej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Marcia Barrett)

Cała filmografia (Marcia Barrett)