(Anatoli Lunacharsky)

(Anatoli Lunacharsky) - Script Editor znany z pracy przy tego typu projektach: «The Gentlefolks of Skotinin» (1927), «Господа Скотинины» (1927),

Rosyjski rewolucjonista, radziecki mąż stanu, pisarz, tłumacz, publicysta, krytyk i krytyk sztuki. Od października 1917 roku do września 1929 roku pełnił funkcję pierwszego ludowego komisarza oświaty RFSRR; był aktywnym uczestnikiem rewolucji 1905 roku oraz rewolucji październikowej. Akademik Akademii Nauk ZSRR (od 1 lutego 1930 roku). W latach 1896–1898 młody Lunaczarski podróżował po Francji i Włoszech, a w 1898 roku przybył do Moskwy, gdzie zaczął angażować się w działalność rewolucyjną. W 1904 roku, po zakończeniu wygnania, Lunaczarski przeniósł się do Kijowa, a następnie do Genewy, gdzie został członkiem redakcji bolszewickich gazet „Proletarij” i „Wpierjod”. Wkrótce Lunaczarski stał się jednym z liderów bolszewików. Zżył się z A. A. Bogdanowem i W. I. Leninem; pod kierownictwem tego ostatniego uczestniczył w walce z Mienszewikami – Martowem, Danem i innymi. Brał udział w pracach III Kongresu RSDLP, gdzie przedstawił sprawozdanie na temat powstania zbrojnego, oraz IV Kongresu RSDLP (1906). W październiku 1905 roku udał się do Rosji w celu prowadzenia agitacji. Zaczął pracować dla gazety „Nowe Życie”; wkrótce został aresztowany i postawiony przed sądem za agitację rewolucyjną, lecz zdołał uciec za granicę. W latach 1906–1908 kierował działem sztuki czasopisma „Wychowanie”. Pod koniec pierwszej dekady XX wieku różnice filozoficzne między Lunaczarskim a Leninem pogłębiły się, co wkrótce przerodziło się w walkę polityczną. W 1909 roku Lunaczarski brał aktywny udział w organizacji skrajnie lewicowej grupy „Wpierjod”, w skład której wchodzili „ultymatyści” i „otzowiści”, uważający, że socjaldemokraci nie mają miejsca w Dumie Stołypina i żądający wycofania frakcji socjaldemokratycznej. Ponieważ frakcja bolszewicka wykluczyła tę grupę ze swoich szeregów, Lunaczarski pozostał poza frakcjami aż do 1917 roku. „Lunaczarski wróci do partii” – powiedział Lenin do Gorkiego – „jest mniej indywidualistyczny niż tamci dwaj (Bogdanow i Bazarow). Natura niezwykle utalentowana”. Sam Lunaczarski odnosił się do swoich relacji z Leninem (w odniesieniu do 1910 roku) słowami: „Osobiście nie zerwaliśmy stosunków i nie pogorszyliśmy ich”. Wraz z innymi „wpierjodowcami” uczestniczył w tworzeniu partyjnych szkół dla rosyjskich robotników na Capri i w Bolonii; do wykładania w tych szkołach zapraszano przedstawicieli wszystkich frakcji RSDLP. W tym okresie znajdował się pod wpływem filozofów empirio-krytycznych, co spotkało się z ostrą krytyką Lenina (w pracy „Materializm i empirio-krytycyzm” z 1908 roku). W 1907 roku Lunaczarski wziął udział w Kongresie Międzynarodówki w Stuttgarcie, a następnie w Kopenhadze. Pracował jako felietonista zajmujący się literaturą Europy Zachodniej w wielu rosyjskich gazetach i czasopismach, wypowiadając się przeciwko szowinizmowi w sztuce. Od samego początku I wojny światowej Lunaczarski zajmował stanowisko internacjonalistyczne, które utwierdził pod wpływem Lenina; był jednym z założycieli pacyfistycznej gazety „Nasze Słowo”, o której I. Deutscher pisał: „Nasze Słowo zgromadziło wspaniałe grono autorów, z których niemal każdy wpisał swoje nazwisko w annały rewolucji”. Pod koniec 1915 roku przeniósł się z rodziną z Paryża do Szwajcarii.

Najważniejsze dzieła (Anatoli Lunacharsky)

Cała filmografia (Anatoli Lunacharsky)