(Stan Ridgway)

(Stan Ridgway) - Piosenki, znany z pracy przy tego typu projektach: «Urgh! A Music War» (1981), «Urgh! A Music War» (1981),

Stanard „Stan” Ridgway (ur. 5 kwietnia 1954 r.) to amerykański piosenkarz, autor tekstów oraz kompozytor muzyki do filmów i programów telewizyjnych, znany z charakterystycznego głosu, dramatycznych narracji lirycznych i eklektycznych solowych albumów. Był pierwotnym wokalistą prowadzącym i członkiem założycielem zespołu Wall of Voodoo.

Stan Ridgway urodził się w Barstow w Kalifornii, na obszarze tzw. „high desert”, a wychował się w Los Angeles. Twierdzi, że w dzieciństwie był aspirującym brzuchomówcą, a swoją pierwszą noc w areszcie spędził w wieku 12 lat za kradzież znaków drogowych. Ridgway od dzieciństwa fascynował się muzyką folkową i męczył rodziców tak długo, aż w wieku 14 lat kupili mu banjo.

Nazwa zespołu została wymyślona przez Ridgwaya przed ich pierwszym koncertem, w nawiązaniu do uwagi kolegi podczas nagrywania i nakładania ścieżek z automatu perkusyjnego Kalamazoo Rhythm Ace, który był prezentem od aktora głosowego Dawsa Butlera. Słuchając części materiału stworzonego w studiu, Ridgway żartobliwie porównał nagrania obciążone wieloma automatami perkusyjnymi i organami Farfisa do „ściany dźwięku” (Wall of Sound) Phila Spectora, na co przyjaciel odpowiedział, że brzmi to raczej jak „ściana voodoo” (wall of voodoo) – i tak pozostało.

Muzyka Wall of Voodoo była mieszanką New Wave oraz ścieżek dźwiękowych Ennio Morricone do spaghetti westernów z lat 60. O wyjątkowości brzmienia decydowały eksperymenty perkusyjne i teksturalne, m.in. łączenie automatów perkusyjnych z niekonwencjonalnymi instrumentami, takimi jak garnki, patelnie i różne przybory kuchenne, surowej elektroniki z przeplatającymi się figurami melodycznymi oraz charakterystycznej, „nosowej” gitary z westernów. Całość dopełniał niezwykły styl wokalny Ridgwaya oraz silnie stylizowane, kinowe narracje, mocno inspirowane science-fiction i filmem noir, śpiewane z perspektywy zwykłych ludzi i postaci zmagających się z ironią amerykańskiego snu. Ridgway rozpoczął solową karierę w 1983 roku, krótko po występie Wall of Voodoo na US Festival w tym samym roku. Po współpracy ze Stewartem Copelandem z zespołu The Police przy utworze „Don't Box Me In” do ścieżki dźwiękowej filmu „Rumble Fish” Francisa Forda Coppoli (w którym zagrali Mickey Rourke, Matt Dillon i Dennis Hopper), wydał swój pierwszy pełnoprawny solowy album „The Big Heat” (1986), zawierający hit „Camouflage”, który trafił do pierwszej piątki europejskich list przebojów (w tym w Wielkiej Brytanii). Następnie pojawiło się wiele innych solowych nagrań: „Mosquitos” (1989), „Partyball” (1991), „Black Diamond” (1995), „Anatomy” (1999), „The Way I Feel Today” (1998) – zbiór standardów big-bandowych, oraz „Holiday in Dirt” (2002) – kompilacja niepublikowanych wcześniej utworów i odrzutów studyjnych. Na albumie Ridgwaya „Snakebite: Blacktop Ballads and Fugitive Songs” (2005) znajduje się utwór narracyjny „Talkin' Wall Of Voodoo Blues Pt. 1”, będący muzyczną historią jego byłego zespołu.

Album Ridgwaya „Holiday in Dirt” był projektem quasi-filmowym; wydaniu płyty towarzyszył pokaz 14 krótkometrażowych filmów różnych niezależnych twórców, z których każdy był wizualną interpretacją jednego z utworów z albumu. Kompilacja tych filmów na DVD została wydana w lutym 2005 roku. ...

Najważniejsze dzieła (Stan Ridgway)

Cała filmografia (Stan Ridgway)