(Michel Jeury)

Michel Jeury (23 stycznia 1934 – 9 stycznia 2015) był francuskim pisarzem science fiction, cieszącym się uznaniem w latach 70. XX wieku. Tworzył również pod pseudonimem Albert Higon.

Michel Jeury urodził się w Razac-d'Eymet.

Pisanie fantastyki naukowej rozpoczął pod pseudonimem Albert Higon, tworząc dwie space opery dla imprintu Rayon Fantastique wydawnictw Hachette i Gallimard: „Aux Étoiles du Destin” [Gwiazdy Przeznaczenia] (1960), przedstawiającą kosmiczną bitwę między obcymi rasami – T’Loons i niezrozumiałymi Glutons, oraz „La Machine du Pouvoir” [Maszyna Władzy] (1960), która zdobyła Nagrodę Julesa Verne’a w 1960 roku.

Jeury powrócił na francuską scenę science fiction powieściami „Chronolysis” [Le Temps incertain] (1973), inspirowaną twórczością Philipa K. Dicka, oraz „Les Singes du Temps” [Małpy Czasu] (1974). Obie historie, osadzone w tym samym uniwersum, uczyniły go jednym z najważniejszych pisarzy francuskiej fantastyki lat 70. Obie powieści traktowały o podróżach w czasie i manipulacji nimi za pomocą narkotyków „chronolitycznych”. Ich protagonistami byli „psychronauci” – bezradni odkrywcy zagmatwanego, wielowymiarowego wszechświata, mierzący się z zagrożeniami pochodzącymi z alternatywnych rzeczywistości.

Przez lata 70. i 80. Jeury kontynuował pisanie oryginalnych powieści. W „Le Territoire Humain” [Terytorium Ludzkie] (1979) przedstawił oazę ludzkości istniejącą na obrzeżach zdehumanizowanego megostanu. W „Les Yeux Géants” [Olbrzymie Oczy] (1980) wysunął teorię, że współczesne UFO są jedynie projekcjami zbiorowej nieświadomości ludzkości. Z kolei „L'Orbe et la Roue” [Orb i Koło] (1982) opowiadała o buntowniku sprzed dwudziestu tysięcy lat, wskrzeszonym w dalekiej przyszłości, kiedy cały układ słoneczny stał się gigantyczną sferą Dysona kontrolowaną przez rywalizujące ze sobą potęgi Orbu (jego Panów) i Koła (jego kosmicznych inżynierów).

W 1979 roku Jeury stał się stałym współpracownikiem imprintu Anticipation wydawnictwa Fleuve Noir, dla którego między 1980 a 1992 rokiem napisał łącznie 19 powieści. Pierwsza z nich, „Les Îles de la Lune” [Wyspy Księżyca] (1979), zapoczątkowała powiązaną serię książek, która rozwijała elementy zasygnalizowane w jego wcześniejszych pracach, stopniowo budując koncepcję „Uniwersum Jeury”, obejmującą „chronolizę”, kosmiczne wyspy czy manipulowanie historią przez „geoprogramistów”. To samo uniwersum zostało dalej rozwinięte w trylogii „Colmateurs” [Łatacze], rozpoczętej w 1981 roku powieścią „Cette Terre” [Ta Ziemia]. Ta ambitna seria opowiadała o pandymensjonalnym korpusie monitorów, powołanym przez tajemniczych „geoprogramistów” w celu „łatania” dziur między alternatywnymi Ziemiami. Ich wrogami byli równie tajemniczy „Brownianie”, którzy próbowali otwierać takie otwory, aby umożliwić podróże międzyświatowe. Seria „Colmateurs” była prawdopodobnie arcydziełem Jeury, łączącym wyraziste, dramatyczne postaci, dynamiczną narrację, nowatorską naukę i konflikty epickie o doprawdy oszałamiającej skali.

Seria pozostała niedokończona, gdy pod koniec lat 80. Jeury zwrócił się ku pisaniu popularnych powieści głównego nurtu, opowiadających o życiu na przełomie wieków w jego rodzinnych południowo-zachodnich rejonach Francji.