(Joël Holmès)

Joël Holmès (1 sierpnia 1928 – 2 września 2009) był francuskim piosenkarzem i autorem tekstów, urodzonym w Rumunii.

Joël Holmès urodził się w 1928 roku w Tighinie jako Joël Covrigaru. Jego rodzice przenieśli się tam z powiatu akkermańskiego Imperium Rosyjskiego (które władało tym obszarem do 1918 roku) – ojciec pochodził z miasta Izmaił, a matka z wioski Talmaza. W 1934 roku Holmès wraz z rodzicami przeprowadził się do Francji. Podczas II wojny światowej jego rodzice, Michel Covrigaru (1892–1942) i Hana Ehrlich (1898–1942), jako obywatele obcego państwa pochodzenia żydowskiego, zostali internowani w obozie koncentracyjnym w Drancy, skąd 28 września 1942 roku zostali deportowani do Auschwitz, gdzie zginęli po przybyciu 3 października tego samego roku. Sam Joel do końca okupacji ukrywał się u zaprzyjaźnionej rodziny.

Po wojnie zmieniał kilka profesji (pracował m.in. jako elektryk i fotograf), a następnie wstąpił do wydziału teatralnego Le Petit Conservatoire de la chanson Mireille Artyush. Od 1954 roku występował w różnych paryskich kabaretach (Milord l'Arsouille, Cabaret L'Écluse) u boku Pii Colombo, Maurice'a Fanona, Georges'a Moustakiego i Jeana Ferrata.

Po zwycięstwie w audycji „Numéros 1 de demain” w radiu Europe 1 w 1958 roku, nazwisko Joëla Holmèsa zyskało sławę, a on sam nagrał swój pierwszy album. Łącznie od 1959 roku wydano 9 albumów J. Holmèsa z wykonaniem jego własnych piosenek (z których niektóre powstały we współpracy ze współautorami).

W 1960 roku otrzymał Grand Prix Académie Charles-Cros (za piosenkę współtworzoną z Georges'em Moustakim). W 1965 roku wziął udział w Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie (utwór „L'amour”, tekst J. Holmèsa, muzyka B. Keslera).

Do najsłynniejszych piosenek Holmèsa należą: „La mer m'a donné” (napisana z Georges'em Moustakim), „Jean-Marie de Pantin” (napisana z Maurice'em Fanonem), „La vie s'en va”, „Il y a du chambard dans les marguerites” oraz „Au quai du point du jour”. Ostatni album został wydany w 1966 roku, po czym artysta niespodziewanie zakończył karierę. Piosenki Holmèsa były później nagrywane przez różnych wykonawców. Utwór „La vie s'en va” został przetłumaczony na język rosyjski przez Borisa Poloskina i stał się bardzo popularny w ZSRR pod tytułem „Ja lubię” («Я люблю») w wykonaniu Siergieja i Tatiany Nikitinów.

Był żonaty z producentką filmową i scenarzystką Vérą Belmont. Jego syn Stefan był operatorem filmowym.

Źródło: Artykuł „Joël Holmès” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.