(Roger Grenier)

Roger Grenier (19 września 1919 – 8 listopada 2017) był francuskim pisarzem, dziennikarzem i animatorem radiowym. Pełnił funkcję regenta Collège de ’Pataphysique.

W młodości Grenier mieszkał w Pau, gdzie Andrélie otworzyła sklep optyczny. Podczas II wojny światowej uczęszczał na zajęcia Gastona Bachelarda na Sorbonie, jednocześnie angażując się w działalność ruchu oporu, a następnie aktywnie uczestnicząc w wyzwoleniu Paryża w 1944 roku. W swoich wspomnieniach „Paris ma grand'ville” Grenier opisuje krótkie aresztowanie i sytuację, w której uniknął egzekucji z rąk sił okupacyjnych na bulwarze Saint-Germain. Udało mu się uciec dopiero po tym, jak wśród jego oprawców wywiązała się kłótnia po niemiecku. Po wyzwoleniu Paryża dołączył do Alberta Camusa w gazecie „Combat”. Później Grenier pisał dla dziennika „France Soir”. Jako dziennikarz śledził powojenne procesy, które zainspirowały go do napisania pierwszego eseju z 1949 roku pt. „Le Rôle d'accusé”. W 1964 roku porzucił dziennikarstwo zawodowe, aby objąć stanowisko w redakcji prestiżowego francuskiego wydawnictwa Gallimard. Będąc prawdziwym człowiekiem literatury, Grenier był aktywnie zaangażowany w wiele aspektów twórczości i krytyki literackiej. Oprócz pracy jako prowadzący programy radiowe oraz scenarzysta telewizyjny i filmowy, od 1964 roku aż do śmierci był członkiem zarządu wydawnictwa Gallimard. Młodzi autorzy często szukali u niego rad i przesyłali mu swoje rękopisy do recenzji. Grenier miał szerokie kontakty wśród francuskich pisarzy swoich czasów, takich jak Joseph Kessel i Albert Camus (którego dzieła Grenier redagował po śmierci autora w 1960 roku), a także wśród pisarzy zagranicznych, m.in. Williama Faulknera i Yukio Mishimy. Jego własna twórczość została doceniona przez najważniejsze instytucje literackie we Francji. W 1985 roku otrzymał Grand Prix Académie Française za dorobek obejmujący ponad trzydzieści pozycji: powieści, w tym bestsellery „Le Palais d'hiver” (1965) oraz „Ciné-roman” (nagrodzony Prix Femina w 1972), a także eseje o Czechowie i F. Scotcie Fitzgeraldu oraz wspomnienia. W Stanach Zjednoczonych jest najbardziej znany z książki „Trud bycia psem” (Les larmes d'Ulysse), przetłumaczonej przez Alice Kaplan. Do końca życia pisał i aktywnie uczestniczył w konferencjach, opowiadając o swoich dziełach, literaturze, wydawnictwie Gallimard oraz o swoich przyjaciołach: Albercie Camusie i Brassaï.