(Katia Labèque) - znana z pracy przy takich projektach: «The Man Who Cried» (2000), «Człowiek, który płakał» (2000),
Siostry Labèque, Katia (ur. 11 marca 1950) i Marielle (ur. 6 marca 1952), to znany na całym świecie francuski duet pianistek.
Katia i Marielle urodziły się w Bayonne, na południowo-zachodnim wybrzeżu Francji, w pobliżu granicy z Hiszpanią (Północne Kraje Basków). Ich ojciec był lekarzem, rugbystą i miłośnikiem muzyki; śpiewał w chórze Opery w Bordeaux. Pierwszą nauczycielką sióstr była ich włoska matka, Ada Cecchi (była uczennica Marguerite Long), która rozpoczęła lekcje, gdy córki miały trzy i pięć lat. Po ukończeniu studiów pianistycznych w Konserwatorium Paryskim w 1968 roku, obie zaczęły pracować nad repertuarem na cztery ręce oraz na dwa fortepiany. Nagrały swój pierwszy album, „Les Visions de l'Amen” Oliviera Messiaena, pod kierownictwem artystycznym samego kompozytora. Następnie zajęły się wykonawstwem muzyki współczesnej, grając utwory Luciano Berio, Pierre'a Bouleza, Philippe'a Boesmansa, György'ego Ligetiego i Oliviera Messiaena.
Choć ten repertuar przyniósł im pewien stopień uznania, prawdziwa sława przyszła wraz z wydaniem w 1980 roku nagrania „Rapsodii w błękicie” Gershwina na dwa fortepiany, która sprzedała się w nakładzie ponad pół miliona egzemplarzy. Poza tradycyjnym repertuarem klasycznym, ich zakres wykonawczy obejmuje współczesną muzykę klasyczną, jazz, ragtime, flamenco, minimalizm, muzykę barokową na instrumentach z epoki, a nawet muzykę pop i rock eksperymentalny.
Muzykę barokową odkryły dzięki Marco Postinghelowi, a w 1998 roku zamówiły budowę dwóch fortepianów Silbermanna. Grały na tych instrumentach z zespołami Il Giardino Armonico pod dyrekcją Giovanniego Antoniniego, Musica Antiqua Köln pod dyrekcją Reinhard Goebela (w roku jubileuszu Johanna Sebastiana Bacha w 2000 r.), English Baroque Soloists pod dyrekcją Sir Johna Eliota Gardinera, Venice Baroque Orchestra pod dyrekcją Andrei Marcona oraz z Orchestra of the Age of Enlightenment pod dyrekcją Sir Simona Rattle'a.
Wystąpiły przed 33 000 osób podczas koncertu galowego w Waldbühne, który był ostatnim koncertem sezonu 2005 Filharmonii Berlińskiej, a w maju 2016 roku przed ponad 100 000 osób w pałacu Schönbrunn wraz z Filharmonikami Wiedeńskimi pod dyrekcją Semiona Byczkowa.
Wiele utworów zostało napisanych specjalnie dla nich, m.in. „Linea” na dwa fortepiany i perkusję Luciano Berio, „Water Dances” na dwa fortepiany Michaela Nymana, „Battlefield” na dwa fortepiany i orkiestrę Richarda Dubugnona, „Nazareno” na dwa fortepiany, perkusję i orkiestrę Osvaldo Golijova i Gonzalo Grau, „The Hague Hacking” na dwa fortepiany i orkiestrę Louisa Andriessena, „Capriccio” Philippe'a Boesmansa oraz „Koncert na dwa fortepiany i orkiestrę” Philipa Glassa, wykonany w Los Angeles przez Filharmoników z Los Angeles pod dyrekcją Gustavo Dudamela. ...
Źródło: Artykuł „Katia and Marielle Labèque” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.