Celso Bugallo (Celso Bugallo)

Bugallo rozpoczął swoją przygodę z aktorstwem w Logroño, gdzie spędził sześć lat swojej młodości. Był członkiem niezależnych grup Lope de Rueda oraz Adefesio Studio Theatre, a ponadto założył i kierował grupą JUBY (United Youth Quarter Yague) w miejscu swojego zamieszkania. W 1976 roku zdobył Krajową Nagrodę w dziedzinie teatru komediowego za sztukę „Retablo del flautista” Jordi Teixidó.

Mimo że stał się jednym z najlepszych aktorów teatralnych na scenie krajowej, Bugallo zadebiutował w filmie dopiero w wieku 52 lat w produkcji José Luisa Cuerda pt. „Język motyli”. Od tego czasu ujawnił się jako jeden z najbardziej utalentowanych aktorów drugoplanowych w kinie krajowym dzięki takim tytułom jak „Poniedziałki na słońcu” Fernando Leóna de Aranoa oraz „Życie, które cię czeka” Manuela Gutierreza Aragona.

Jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy w ostatnich galicyjskich serialach i filmach, choć ogólnokrajową sławę przyniósł mu Alejandro Amenábar dzięki roli brata Ramóna Sampedro w filmie „Morze wewnątrz”. Interpretacja ta zapewniła mu nagrodę Goya dla najlepszego aktora drugoplanowego oraz wyróżnienie Stowarzyszenia Aktorów Hiszpańskich (Związek Aktorów).

Kolejną wielką rolą filmową była rola w obrazie „Noc słoneczników” (2006) oraz Amadeo, funkcjonariusza Guardia Civil w wiosce w Kastylii i Leónie, gdzie jego gra była wyjątkowa: wcielił się w doświadczonego, siwego wygę, znawcę rzemiosła, pełnego ludzkości i finezji, który decyduje się nie dopełnić swojego obowiązku z miłości do córki.

W jego ostatniej twórczości znajdują się filmy „53 dni zimy” (2006), „Wstyd” (2007) i „Odwaga” (2009), a także role główne w „Niebie z popiołów” (2008) i „Amadorze” (2010), który był jego drugą współpracą z Fernando Leónem de Aranoa.

Posiada bogate doświadczenie teatralne; jest założycielem zespołów teatralnych Carrot Olympus i TE, a wcześniej należał do innych grup galicyjskich i z Logroño. W latach 1988–1992 wystąpił w wielu spektaklach w Galicji. W 1995 roku założył AFAP (Klasa Szkolenia Aktorów w Pontevedrze), placówkę poświęconą wyłącznie kształceniu aktorów w oparciu o teorie Stanisławskiego, i wyreżyserował wiele produkcji, z których większość wystawiano w języku galicyjskim, m.in. „Preludium do teatru”, „Szkody, jakie wyrządza tabaka” czy „Przebudzenie”.