(David Rendall)

David Rendall (ur. 11 października 1948) jest angielskim tenorem operowym.

Choć w szkole średniej śpiewał w grupie skiffle, początkowo Rendall nie planował zawodowo zajmować się operą. Został „odkryty”, pracując w BBC przy segregowaniu płyt do programu „Desert Island Discs”. Producent programu usłyszał, jak podczas pracy śpiewa „Questa o quella” z „Rigoletta” i zasugerował mu podjęcie profesjonalnych studiów.

Rendall rozpoczął naukę w Royal Academy of Music w 1970 roku, a w 1973 roku w Salzburg Mozarteum. W 1973 roku otrzymał nagrodę Młodego Muzyka Roku od Greater London Arts Association, a w 1975 roku stypendium Gulbenkian. W maju 1978 roku, pod batutą Herberta von Karajana, zaśpiewał partię tenorową w „Te Deum” Antona Brucknera podczas występu w wiedeńskim Musikverein z Filharmonią Wiedeńską.

W Covent Garden Rendall śpiewał role włoskiego śpiewaka w „Kawalerze z rożem”, Almavivy w „Cyruliku sewilskim”, Des Grieux w „Manon”, Matteo w „Arabelli”, Rodrigo w „Damie nad jeziorem”, Flamanda w „Kaprysie” oraz Księcia w „Rigoletcie”. Po debiucie w Metropolitan Opera w 1980 roku jako Ernesto w „Don Pasquale”, powrócił tam jako Don Ottavio w „Don Giovannim”, a następnie występował jako Lenski w „Eugeniuszu Onieginie”, Matteo w „Arabelli”, Ferrando w „Così fan tutte” oraz w roli tytułowej w „Idomeneu”.

W latach 1976–1992 występował również z English National Opera, a także z New York City Opera, San Francisco Opera i wieloma innymi zespołami operowymi w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Francji, Włoszech, Gruzji, Japonii, Danii i Niemczech.

W 1998 roku Rendall był uczestnikiem osobliwego incydentu na scenie, kiedy to podczas próby z Operą Florencką przypadkowo pchnął barytona Kimma Juliana w scenie śmierci w „Pajacach”. Nóż automatyczny używany przez milwauckeńską kompanię operową nie złożył się, w wyniku czego baryton odniósł ranę brzucha o głębokości 3 cali (76 mm). Julian wyzdrowiał, a policja oczyściła Rendalla z jakichkolwiek zarzutów. W kwietniu 2005 roku, podczas występu w Kopenhadze, odniósł obrażenia w wyniku zawalenia się elementów scenografii, co doprowadziło do skrócenia jego kariery. Rendall powrócił na scenę w czerwcu 2013 roku.

Rendall jest żonaty z brytyjską mezzosopranistką liryczną Dianą Montague. Ich synem jest baryton Huw Montague Rendall.

Do nagrań Rendalla należą m.in. „Requiem” Berlioza z 1979 roku pod dyrekcją Michaela Gielena, „Maria Stuarda” z Charlesem Mackerasem i English National Opera z 1982 roku oraz „La rondine” z Lorinem Maazelem i London Symphony Orchestra z 1985 roku.