(Rika Zaraï)

(Rika Zaraï) - znana z pracy przy takich projektach: «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022),

Rika Zaraï (hebrajski: ריקה זראי; 19 lutego 1938 – 23 grudnia 2020) była francusko-izraelską piosenkarką i pisarką.

Rika Gozman (później Zarai) urodziła się w Jerozolimie. Jej ojciec pochodził z Odessy (obecnie Ukraina) w Rosyjskim Imperium, a matka z Wołożyna (obecnie Białoruś), który wówczas znajdował się w Polsce.

Ukończyła szkołę średnią w wieku 17 lat i natychmiast wstąpiła do Sił Obronnych Izraela, na rok przed obowiązkową służbą wojskową. Studiowała w Jerozolimskiej Konserwatorium Muzycznej, gdzie otrzymała pierwszą nagrodę w grze na fortepianie. Podczas 18 miesięcy służby wojskowej została mianowana producentem trupy rozrywkowej Dowództwa Centralnego IDF.

W 1958 roku wyszła za mąż za pochodzącego z Węgier kompozytora Jochana Zarai, z którym miała córkę Yael (Yaël Bolender). Później rozwiodła się z Zarai i wyszła za mąż za francuskiego muzyka Jeana-Pierre'a Magniera.

9 listopada 1969 roku uległa wypadkowi samochodowemu. Piosenkarka zapadła w śpiączkę na sześć dni i przez osiem miesięcy pozostawała unieruchomiona w gipsie. Pomimo pesymistycznej prognozy lekarskiej, w pełni wyzdrowiała po trzech latach. To właśnie podczas bolesnej rekonwalescencji Rika skomponowała, wbrew swojemu cierpieniu, piosenkę Balapapa, o radosnych słowach, która odniosła wielki sukces.

Oprócz kariery muzycznej, Rika Zaraï zasłynęła z promowania medycyny ziołowej od lat 80. XX wieku. Po jedenastoletnich studiach nad medycyną alternatywną, wydała w 1985 roku pod swoim nazwiskiem książkę „Ma médecine naturelle” (ang. „My natural medicine”), która sprzedała się w nakładzie 2 milionów egzemplarzy. Jej poglądy w tej dziedzinie spotkały się z silnym sprzeciwem, szczególnie ze strony francuskich farmaceutów.

3 czerwca 2008 roku Rika Zaraï została pilnie hospitalizowana po udarze. Została umieszczona na oddziale intensywnej terapii w szpitalu Pitié-Salpêtrière, cierpiąc w szczególności na częściowy paraliż lewej strony ciała.

W latach 50. XX wieku izraelski pisarz Aharon Megged napisał musical dla trupy rozrywkowej Dowództwa Centralnego IDF o pięciu żołnierzach zakochujących się w pięciu wiejskich dziewczynach. W 1956 roku został wystawiony komercyjnie przez teatr Ohel z Riką Zarai w roli głównej. Muzykę napisał jej mąż Jochana Zarai, a słowa i melodie Naomi Shemer.

W 1969 roku Zarai zyskała sławę dzięki swoim piosenkom Casatschok i Alors je chante, francuskiej wersji Vivo Cantando. Kontynuowała udaną karierę w Europie, gdzie spopularyzowała izraelskie klasyczne piosenki, takie jak Hava Nagila, Yerushalayim shel zahav i Hallelujah.

Po opublikowaniu innych książek w latach 90. XX wieku i kontynuowaniu studiów nad zdrowiem, powróciła do śpiewania w 2000 roku z albumem Hava. Wystąpiła w Queen w Paryżu w 2000 roku, a orientalna wersja Hava nagila odniosła sukces w klubach nocnych, w których śpiewała do 2004 roku.

3 lutego 2020 roku, dwanaście lat po udarze, wystąpiła publicznie podczas Nocy Depresji zorganizowanej przez Raphaëla Mezrahi w Folies Bergère w Paryżu.

Zarai śpiewała po hebrajsku, angielsku, francusku, włosku, hiszpańsku i niemiecku. Mieszkała w Paryżu, ale regularnie odwiedzała Izrael.

Źródło: Artykuł „Rika Zaraï” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Rika Zaraï)

Cała filmografia (Rika Zaraï)