(Louis Quilico)

Louis Quilico, CC (14 stycznia 1925 – 15 lipca 2000) był kanadyjskim śpiewakiem operowym. Jako jeden z czołowych barytonów dramatycznych swoich czasów, był idealnym interpretatorem wielkich kompozytorów włoskich i francuskich, w szczególności Giuseppe Verdiego. W odniesieniu do opery Verdiego często nazywano go „panem Rigoletto”. W trakcie swojej 45-letniej kariery dzielił scenę z największymi gwiazdami opery. Przez 25 kolejnych lat występował w Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Po odejściu ze sceny w 1998 roku kontynuował występy i nagrania, najczęściej z drugą żoną, pianistką Christiną Petrowską Quilico, CM OOnt FRSC, z którą nagrał cztery płyty CD. Para wspólnie koncertowała również w ramach licznych tras aż do śmierci Quilico w 2000 roku. W listopadzie 1999 roku Quilico otrzymał Governor General's Performing Arts Award, najwyższe kanadyjskie wyróżnienie w dziedzinie sztuk performatywnych, za całokształt wkładu w muzykę klasyczną.

Louis Quilico urodził się w Montrealu w Quebecu; jego ojciec był Włochem, a matka kanadyjską Francuzką. W młodości uczył się śpiewu u Franka H. Rowe w rodzimym Montrealu, śpiewając jednocześnie jako solista w chórze kościelnym. Po zdobyciu nagrody w 1947 roku, za namową pianistki i trenerki wokalnej Liny Pizzolongo, kontynuował studia w Italii, uczęszczając do Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie pod kierunkiem Teresy Pediconi i barytona Riccarda Stracciariego. Dzięki stypendium studiował również w Mannes College w Nowym Jorku u Martialla Singhera (śpiew), Ralpha Herberta (inscenizacja) i Emila Coopera (repertuar), a także w Conservatoire de musique du Québec à Montréal, gdzie współpracował z Singherem.

W 1953 roku Quilico wygrał konkurs „Nos futures étoiles” w radiu CBC. Debiut zawodowy miał w 1954 roku jako Rangoni w „Borysie Godunowie” z Opera Guild of Montréal. W 1955 roku wygrał przesłuchania Metropolitan Opera Auditions of the Air i zadebiutował w Nowym Jorku w New York City Opera, śpiewając rolę Germonta w „La traviata” 10 października 1955 roku. Lata później, w 1970 roku, wystąpił w roli Nottinghama w produkcji „Roberto Devereux” w reżyserii Tito Capobianco, u boku Beverly Sills, Plácido Domingo i Susanne Marsee.

Na scenie międzynarodowej Quilico zadebiutował w 1959 roku na Festiwalu w Spoleto w roli tytułowej w operze Donizettiego „Il duca d'Alba”. W 1960 roku zadebiutował w londyńskim Covent Garden w „La traviata” u boku damy Joan Sutherland i pozostał członkiem tego zespołu do 1963 roku. W 1962 roku zadebiutował w Teatrze Bolszoj w Moskwie jako Rigoletto. W 1963 roku Quilico zadebiutował w Operze Paryskiej jako Rodrigue w „Don Carlos”. W 1966 roku w Genewie wystąpił w premierze opery Milhauda „La Mère coupable”. Regularnie pojawiał się również w Operze Wiedeńskiej oraz w Teatro Colón w Buenos Aires.

W Kanadzie Quilico regularnie występował z Canadian Opera Company w Toronto, debiutując jako Jago w „Otellu” w 1960 roku; późniejsze role to m.in. Rigoletto, Macbeth, Simon Boccanegra, Germont, Amonasro w „Aïdzie”, Scarpia w „Tosce” czy Enrico w „Lucia di Lammermoor”. Wystąpił również kilkakrotnie w CBC, m.in. jako Macbeth (u boku Marisy Galvany) w 1973 roku. Quilico śpiewał także na Festiwalu w Stratford, w Vancouver Opera oraz Opéra du Québec. Swojego ostatniego Rigoletto zaśpiewał w Opéra de Montréal w 1991 roku. ...