(Jacqueline du Pré)

Jacqueline du Pré urodziła się 26 stycznia 1945 roku w Oxfordzie, w angielskiej rodzinie z klasy średniej. Dorastała w domu pełnym muzyki, a gdy miała cztery lata, młoda Jackie została – jak głosi znana anegdota – oczarowana dźwiękiem wiolonczeli płynącym z radia. Powiedziała wtedy swojej matce: „Chcę wydobywać taki dźwięk”.

Następnie rozpoczęła lekcje gry na wiolonczeli i pianinie pod okiem matki, Iris, pianistki koncertowej i, według wszystkich relacji, inspirującej nauczycielki, która zamieniała lekcje muzyki swoich dzieci w podróż pełną zabawy i odkryć. W wieku 10 lat przeszła pod opiekę słynnego wiolonczelisty Williama Pleetha (którego nazywała pieszczotliwie swoim „tatusiem od wiolonczeli”).

Mając 17 lat, zadziwiła publiczność i krytyków płomiennym wykonaniem Koncertu wiolonczelowego Elgara – utworu, który od tego czasu pozostaje nierozerwalnie związany z jej nazwiskiem.

Du Pré rozpoczęła błyskotliwą międzynarodową karierę, występując i nagrywając z innymi młodymi gwiazdami muzyki, takimi jak Itzhak Perlman, Pinchas Zukerman, Zubin Mehta oraz Daniel Barenboim, którego poślubiła w 1967 roku.

Jednak zaledwie sześć lat później, w 1973 roku, pogarszający się stan jej zdrowia został zdiagnozowany jako stwardnienie rozsiane. Miała zaledwie 28 lat, gdy jej kariera koncertowa dobiegła końca, lecz dopóki była w stanie, nadal uczyła i prowadziła warsztaty mistrzowskie. Zmarła w październiku 1987 roku w wieku 42 lat.