Burt Reynolds (Burt Reynolds)

Burton Leon Reynolds Jr. (11 lutego 1936 – 6 września 2018) był amerykańskim aktorem, reżyserem i producentem, uznawanym za symbol seksu i ikonę amerykańskiej kultury popularnej.

Reynolds po raz pierwszy zyskał rozgłos, występując w kilku różnych serialach telewizyjnych, takich jak „Gunsmoke” (1962–1965), „Hawk” (1966) i „Dan August” (1970–1971). Choć Reynolds grał główne role w takich filmach jak „Navajo Joe” (1966), jego przełomową rolą była postać Lewisa Medlocka w filmie „Deliverance” (1972). W wielu kolejnych hitach kasowych Reynolds grał główną rolę – często wcielając się w postać uroczego łobuza – w takich produkcjach jak „Najdłuższe podwórko” (1974), „Smokey i Bandyta” (1977), „Semi-Tough” (1977), „The End” (1978), „Hooper” (1978), „Starting Over” (1979), „Smokey i Bandyta II” (1980), „Wyścig Cannonball” (1981), „Sharky's Machine” (1981), „Najlepszy dom publiczny w Teksasie” (1982) oraz „Wyścig Cannonball II” (1984), z których kilka reżyserował osobiście. Był dwukrotnie nominowany do Złotego Globu w kategorii Najlepszy aktor w filmie muzycznym lub komediowym.

Przez pięć kolejnych lat (od 1978 do 1982) Reynolds był uznawany za najpopularniejszą gwiazdę kinową świata w corocznym rankingu „Top Ten Money Making Stars Poll” – rekord ten dzieli z Bingiem Crosbym. Po serii porażek kasowych Reynolds powrócił do telewizji, występując w sitcomie „Evening Shade” (1990–1994), za który otrzymał Złoty Glob oraz nagrodę Primetime Emmy dla najlepszego aktora pierwszoplanowego w serialu komediowym. Rola szlachetnego producenta filmów pornograficznych, Jacka Hornera, w filmie „Boogie Nights” (1997) Paula Thomasa Andersona przyniosła mu ponowne uznanie krytyków, zapewniając kolejnego Złotego Globa (za najlepszą rolę drugoplanową w filmie) oraz nominacje do Oscara i nagrody BAFTA w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Burt Reynolds”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.