(Raymond Barre)

(Raymond Barre) - znany z pracy przy tego typu projektach: «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022),

Raymond Octave Joseph Barre (12 kwietnia 1924 – 25 sierpnia 2007) był francuskim politykiem i ekonomistą o orientacji centroprawicowej. Pełnił funkcję wiceprezydenta Komisji Europejskiej i komisarza ds. ekonomicznych i finansowych pod przewodnictwem trzech prezydentów (Rey, Malfatti i Mansholt). Później, od 1976 do 1981 roku, był premierem w rządzie Valéry’ego Giscarda d’Estainga. Jako kandydat w wyborach prezydenckich w 1988 roku zajął trzecie miejsce i został wyeliminowany w pierwszej turze. Urodził się w Saint-Denis na francuskiej wyspie Réunion, która w tamtym czasie była jeszcze kolonią (stała się departamentem zamorskim w 1946 roku).

Po ukończeniu studiów Raymond Barre był profesorem ekonomii w Institut d'Etudes Politiques de Paris (Sciences Po) oraz École Centrale Paris.

W latach 1959–1962 był dyrektorem gabinetu Jeana-Marca Jeanneneya w ministerstwie Przemysłu i Handlu. Następnie, w 1967 roku, prezydent Charles de Gaulle wybrał go na wiceprezydenta Komisji Europejskiej ds. Ekonomicznych i Finansowych. Pozostał w Brukseli do stycznia 1973 roku, służąc w Komisjach Reya, Malfattiego i Mansholta. Po powrocie do Francji w styczniu 1976 roku dołączył do rządu jako minister ds. handlu zagranicznego.

Siedem miesięcy później, będąc wówczas mało znanym, prezydent Giscard d’Estaing powołał go na stanowisko premiera oraz ministra gospodarki i finansów. Przedstawił go Francuzom jako „najlepszego ekonomistę Francji” (fr. *meilleur économiste de France*). W ramach Piątej Republiki był jedyną osobą, która jednocześnie pełniła te dwie funkcje. Opuścił ministerstwo Gospodarki i Finansów w 1978 roku, ale pozostał premierem do przegranej Giscarda d’Estainga w wyborach prezydenckich w 1981 roku.

Na czele rządu stanął w obliczu konfliktu, który podzielił parlamentarną większość między „giscardystów” a neogaullistowskie Zgromadzenie na rzecz Republiki (RPR) kierowane przez jego poprzednika Jacques’a Chiraca. Prawa większość niespodziewanie wygrała wybory parlamentarne w 1978 roku.

Barre musiał przede wszystkim zmierzyć się z kryzysem gospodarczym. Propagował liczne, złożone i restrykcyjne polityki („Plany Barre”). Pierwszy plan Barre został ogłoszony 22 września 1976 roku, priorytetem było powstrzymanie inflacji. Obejmował on trzymiesięczne zamrożenie cen, obniżkę podatku od wartości dodanej, kontrolę płac, ograniczenie wzrostu podaży pieniądza oraz podwyżki podatku dochodowego, podatków samochodowych, podatków luksusowych i stóp bankowych. Znajdowały się tam również środki mające na celu przywrócenie równowagi handlowej oraz wsparcie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Ograniczono import ropy naftowej, której cena gwałtownie wzrosła. Przyznano specjalne wsparcie dla eksportu oraz utworzono fundusz interwencyjny na rzecz przemysłu. Zwiększono pomoc finansową dla rolników, którzy cierpieli z powodu suszy, oraz dla ubezpieczeń społecznych. Pakiet nie cieszył się dużą popularnością, ale został z energią wdrożony.

Nie posługiwał się językiem dyplomatycznym w obliczu oporu związków zawodowych. Zamiast tego wyśmiewał „osoby niosące transparenty” (fr. *les porteurs de pancartes*) i wzywał, aby „zamiast narzekać, ciężej pracować”.

Po odejściu z funkcji premiera został wybrany deputowanym departamentu Rhône z ramienia Unii na rzecz Demokracji Francuskiej (UDF). Nigdy jednak formalnie do niej nie przystąpił. Zachował mandat parlamentarny do 2002 roku.

Najważniejsze dzieła (Raymond Barre)

Cała filmografia (Raymond Barre)