(Maureen Forrester)

Maureen Kathleen Stewart Forrester (25 lipca 1930 – 16 czerwca 2010) była kanadyjską kontraltistką operową.

Maureen Forrester urodziła się i wychowała w Montrealu w Quebecu; była jednym z czworga dzieci Thomasa Forrestera, szkockiego stolarza, i jego żony pochodzenia irlandzkiego, z domu Arnold. Śpiewała w chórach kościelnych i radiowych. W wieku 13 lat przerwała naukę w szkole, aby pomóc w utrzymaniu rodziny, pracując jako sekretarka w Bell Telephone.

Gdy jej brat wrócił z wojny, przekonał ją do podjęcia lekcji śpiewu. Uczyła się u Sally Martin, Franka Rowe'a oraz barytona Bernarda Diamanta. Wiosną 1951 roku Forrester wystąpiła w radiowym konkursie talentów CBC „Opportunity Knocks”, śpiewając „Ombra mai fu” i opisując się prowadzącemu jako „głodująca muzyczka” i pracująca na pół etatu telefonistka. Ostatecznie zajęła drugie miejsce, a później wystąpiła w podobnych programach, takich jak „Singing Stars of Tomorrow” oraz „Nos Futures Étoiles”.

swój debiut recytalowy miała w 1953 roku w lokalnym oddziale YWCA. Debiut koncertowy zaliczyła w IX Symfonii Beethovena z Orkiestrą Symfoniczną Montrealu pod batutą Otto Klemperera.

Wraz z Jeunesses Musicales odbyła liczne tournée po Kanadzie i Europie. W 1956 roku zadebiutowała w Nowym Jorku w Town Hall. Bruno Walter zaprosił ją do współpracy; poszukiwał odpowiedniej kontraltistki do wykonania i nagrania II Symfonii Mahlera „Zmartwychwstanie”. Był to początek serdebnej relacji opartej na wielkim porozumieniu. Walter był uczniem Mahlera i to on szkolił Forrester w interpretacji jego dzieł. Śpiewała ona podczas pożegnalnych koncertów Waltera z Filharmonią Nowojorską w 1957 roku.

W 1957 roku wyszła za mąż za torontońskiego skrzypka i dyrygenta Eugene’a Kasha. Para miała pięcioro dzieci, w tym aktorów Lindę Kash i Daniela Kasha. Forrester przeszła na judaizm.

Regularnie występowała w koncertach i operach. W New York City Opera śpiewała rolę Cornelii w „Giulio Cesare” Händla (1966) u boku Normana Treigle'a i Beverly Sills; spektakl ten został nagrany przez RCA w 1967 roku. W 1975 roku wystąpiła w Metropolitan Opera w Nowym Jorku w „Złocie Renu” (jako Erda), „Sygfrydzie” oraz „Balu maskowym”. Forrester użyczyła również głosu postaci Bianki Castafiore w serialu telewizyjnym „Przygody Tintina”. Była gorącą zwolenniczką kanadyjskich kompozytorów, regularnie włączając ich utwory do swoich programów, szczególnie podczas zagranicznych tournée. Godnym uwagi przykładem jest kompozytor Donald Steven, dla którego napisał utwór „Pages of Solitary Delights” (zdobywca nagrody Juno w 1987 roku w kategorii Klasyczna Kompozycja Roku). W latach 1983–1988 pełniła funkcję przewodniczącej Rady Kanady (Canada Council).

W 1986 roku, wspólnie z dziennikarką Marci McDonald, współautorsko wydała swoją autobiografię pt. „Out of Character” (ISBN 0-7710-3228-5).

Maureen Forrester zmarła 16 czerwca 2010 roku w wieku 79 lat w Toronto, po długiej walce z demencją. Przeżył ją jej były mąż, Eugene Kash, z którym rozwiodła się w 1974 roku, a który zmarł w 2004 roku. Pozostawiła pięcioro dzieci.