(Elizabeth Aguilar)

Studiowała dramatyzację i filozofię na Narodowym Autonomicznym Uniwersytecie Meksyku (UNAM), zdobywając wiedzę z zakresu teorii muzyki i śpiewu. Ponadto przez trzy lata doskonaliła technikę tańca jazzowego, stepowania i tańca klasycznego w studiu Emmy Pulido.

Uroda Elizabeth pozwoliła jej wziąć udział w konkursie Miss Meksyku w 1977 roku, w którym zajęła drugie miejsce, co dało jej szansę reprezentowania Meksyku w konkursie Miss Świata odbywającym się w tym samym roku. Choć znalazła się w gronie 15 finalistek, młoda kobieta przyciągnęła uwagę producentów, którzy zaprosili ją do udziału w swoich projektach. Kilka miesięcy po konkursach Aguilar zadebiutowała w programie „Variedades de media noche”, w którym występowały takie postaci jak Carmen Salinas, Lyn May, Rosy Mendoza oraz wiele innych pięknych vedettes lat 70.

Młoda gwiazda zadebiutowała na wielkim ekranie zaledwie dwa lata później w filmie „El vuelo de la Cigüeña”, co przyniosło jej kolejne role w produkcjach takich jak „Amor a la mexicana”, „No vale nada la vida”, „Bonampak” oraz „Mariana, Mariana” – opartej na powieści „Las batallas en el desierto” autorstwa José Emilio Pacheco, za którą w 1988 roku otrzymała nominację do nagrody Ariel. W telewizji wystąpiła w melodramatach „Tania”, „Amor ajeno” i „Entre el amor y el odio”, a także w programach takich jak „Sábado loco, loco”, „No empujen” i „¿Qué nos pasa?”. Równolegle do kariery aktorskiej wydała dwa albumy muzyczne: „Elizabeth Aguilar” w 1989 roku oraz „Ahhrebatadora” w 1991 roku, udowadniając, że jest artystką wszechstronną.

Isela Vega była pierwszą Latynosem, która pojawiła się w amerykańskim wydaniu magazynu Playboy, jednak to Elizabeth Aguilar była pierwszą Meksykanką, która zapozowała do edycji azteckiej. W 1984 roku „Bunny” wywołała ogromne kontrowersje i furorę swoją okładką w tym piśmie, stając się jednym z największych symboli seksu tamtej dekady.