(Jimmy Smith)

James Oscar Smith (8 grudnia 1928 – 8 lutego 2005) był amerykańskim muzykiem jazzowym, który przyczynił się do popularyzacji organów Hammond B-3, tworząc pomost między jazzem a muzyką soul lat 60.

W 2005 roku Smith otrzymał NEA Jazz Masters Award przyznawane przez National Endowment for the Arts – najwyższe wyróżnienie, jakim Stany Zjednoczone honorują muzyków jazzowych.

James Oscar Smith urodził się w Norristown w Pensylwanii, na północny zachód od Filadelfii. W wieku sześciu lat dołączył do ojca, występując z nim w klubach w numerach śpiewano-tanecznych. Zaczął samodzielnie uczyć się gry na pianinie. Gdy miał dziewięć lat, Smith wygrał filadelfijski radiowy konkurs talentów jako pianista grający boogie-woogie. Po służbie w Marynarce Wojennej USA, w 1948 roku zaczął kontynuować edukację muzyczną – przez rok w Royal Hamilton College of Music, a następnie w 1949 roku w Leo Ornstein School of Music w Filadelfii. W 1951 roku zaczął zgłębiać tajniki gry na organach Hammonda. Od 1951 do 1954 roku grał na pianinie, a później na organach w filadelfijskich zespołach R&B, takich jak Don Gardner and the Sonotones. Na stałe przeszedł na organy w 1954 roku, po tym jak usłyszał grę Wilda Billa Davisa.

Kupił swoje pierwsze organy Hammonda, wynajął magazyn do ćwiczeń i pojawił się publicznie po nieco ponad roku. Alfred Lion z wytwórni Blue Note, słysząc go w jednym z filadelfijskich klubów, natychmiast podpisał z nim kontrakt. Jego drugi album, „The Champ”, szybko ugruntował pozycję Smitha jako nowej gwiazdy na scenie jazzowej. Był niezwykle płodnym artystą nagraniowym i jako lider, znany jako The Incredible Jimmy Smith, w ciągu zaledwie ośmiu lat poczynawszy od 1956 roku, nagrał około czterdziestu sesji dla Blue Note. Albumy z tego okresu to m.in. „The Sermon!”, „House Party”, „Home Cooking”, „Midnight Special”, „Back at the Chicken Shack” i „Prayer Meetin'”.

W 1962 roku Smith podpisał kontrakt z wytwórnią Verve. Jego pierwszy album, „Bashin'”, sprzedał się bardzo dobrze; po raz pierwszy Smith współpracował wówczas z big bandem pod kierownictwem Olivera Nelsona. Następnie pojawiły się kolejne współprace z big bandami – z kompozytorem i aranżerem Lalo Schifrinem przy albumie „The Cat” oraz z gitarzystą Wesem Montgomerym, z którym nagrał dwa albumy: „The Dynamic Duo” i „Further Adventures of Jimmy and Wes”. Inne albumy z tego okresu to „Blue Bash!” i „Organ Grinder Swing” z Kennym Burrellem, „The Boss” z George’em Bensonem, „Who's Afraid of Virginia Woolf?”, „Got My Mojo Working” oraz „Hoochie Coochie Man”.

W latach 50. i 60. Smith niemal zawsze występował na żywo w trio składającym się z organów, gitary i perkusji. The Jimmy Smith Trio wykonało utwory „When Johnny Comes Marching Home” oraz „The Sermon” w filmie „Get Yourself a College Girl” (1964).

W latach 70. Smith otworzył własny supper club w dzielnicy North Hollywood w Los Angeles w Kalifornii, przy 12910 Victory Boulevard, gdzie regularnie grał z Kennym Dixonem na perkusji, Hermanem Rileyem i Johnem F. Phillipsem na saksofonie; w skład zespołu wchodził również Stanley Behrens, grający na harmonijce i flecie. Album „Root Down” z 1972 roku, uznawany za przełomowy wpływ na późniejsze pokolenia muzyków funk i hip-hop, został nagrany na żywo w tym klubie, choć z innym składem muzyków towarzyszących.

Holle Thee Maxwell, znana wówczas jako Holly Maxwell, była wokalistką Smitha przez dwa lata pod koniec lat 70. Podczas trasy koncertowej po RPA, w 1978 roku, nagrali album „Jimmy Smith Plays for the People”. ...

Źródło: Artykuł „Jimmy Smith (musician)” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.