Sean Garrison (Sean Garrison)

Atrakcyjny, powściągliwy amerykański aktor wiodący z lat 50. i 60., najczęściej obsadzany w rolach żołnierzy lub silnych mężczyzn związanych z życiem na łonie natury. Nigdy nie był poważnym kandydatem do gwiazdorskiej sławy, lepiej sprawdził się jako aktor gościnny w westernach i serialach policyjnych. Rodzimy nowojorczyk, Sean porzucił szkołę w wieku 14 lat i podjął się szeregu krótkotrwałych prac na ranczach, w ekipach budowlanych i na gąbczarkach, zanim znalazł zatrudnienie w archiwach filmowych ABC w Hollywood. Został następnie zaangażowany przez Warner Brothers i zadebiutował na ekranie w małej roli w 1958 roku. Później studiował aktorstwo w Actor's Studio w Nowym Jorku, gdzie w pewnym momencie dorabiał jako Święty Mikołaj w domu towarowym Macy's. Sean wystąpił dwukrotnie na Broadwayu na początku lat 60. i zagrał Lancelota w objazdowej produkcji teatralnej "Camelot". Ze względu na swój dobry baryton, był typowany do tej roli również w filmie, ale ostatecznie przegrał z Franco Nero (którego, ironicznie, trzeba było poddubować!).

Ostatecznie otrzymał znaczącą rolę główną jako podporucznik marynarki wojennej u boku Jean Seberg w psychologicznym thrillerze "Chwila po chwili" (1966). Jednak jego występ wydawał się nieco stłumiony, a reżyser, Mervyn LeRoy, później wyraził wątpliwości, czy nie powinien był obsadzić aktora pokroju Paula Newmana. Sean przez krótki czas wystąpił u boku Johna Millsa w serialu z 1967 roku jako impulsywny, porywczy prawnik (równocześnie rewolwerowiec), uczył się zawodu u pacyfistycznego, niedoświadczonego brytyjskiego adwokata zaangażowanego w postępowania sądowe w XIX-wiecznej Arizonie. Pomimo dość nietypowej koncepcji i korzyści płynących z kręcenia w kolorze (często w plenerze), "Dundee i Culhane" (1967) okazał się klapą i został zdjęty z anteny po zaledwie 13 odcinkach. Sean został zasadniczo spchnięty na margines aktorstwa i przeszedł na emeryturę na początku lat 80., by zająć się budową basenów.