(Maha Haj)

(Maha Haj) - Set Decoration, Set Designer, Art Direction znana z pracy przy takich projektach: «The Attack» (2012), «Zamach» (2012), «It Must Be Heaven» (2019), «Tam gdzieś musi być niebo» (2019),

Maha Haj (arab. مها حاج; ur. 1970, Nazaret) jest palestyńską reżyserką filmową.

Haj urodziła się w Nazarecie. Uczęszczała do baptystycznej szkoły chrześcijańskiej w Nazarecie, choć oboje jej rodzice byli komunistycznymi aktywistami. Pod wpływem ojca rozpoczęła studia z farmacji, ale po roku zmieniła kierunek na literaturę i ukończyła studia licencjackie z literatury angielskiej i arabskiej na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, a następnie magisterskie z języka i literatury na Uniwersytecie w Hajfie. Pracowała jako nauczycielka, ale bardziej interesowała się sztuką i pisaniem, którym poświęcała czas wolny.

Rozpoczęła karierę filmową jako scenografka, konsultantka scenariuszowa i kierowniczka artystyczna przy takich filmach jak „Czas, który pozostał” (2009) Eli Suleimana, „Atak” (2012) Ziada Doueiriego, a następnie „Arabani” (2014) Adiego Adouana i „Po drugiej stronie wzgórza” (2014) Rafaela Najariego. W 2009 roku napisała i wyreżyserowała krótkometrażowy film „Burtuqal”, który spotkał się z uznaniem krytyków i był wyświetlany na wielu międzynarodowych festiwalach filmowych, a następnie film dokumentalny „W tych murach” (2010). Osiągnęła międzynarodowe uznanie w 2016 roku filmem „Sprawy osobiste”, który miał swoją międzynarodową premierę na Festiwalu Filmowym w Cannes w sekcji „Un Certain Regard”. Była autorką scenariusza i reżyserką tego filmu, który zdobył nagrodę dla najlepszego filmu fabularnego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Hajfie. W uzasadnieniu jury napisało: „To dzieło nacechowane jest miłością do ludzkości, płynne i zabawne, porywające i pełne dobroci, współczesna mozaika ludzka, zarówno lokalna, jak i uniwersalna”.

Haj otwarcie mówi o trudnościach, jakie napotkała, starając się uzyskać wsparcie finansowe na swoje filmy jako Palestyńczyczka. Była minister kultury Limor Livnat wprowadziła przepisy, zgodnie z którymi filmy otrzymujące fundusze publiczne muszą być przedstawiane jako ściśle izraelskie, a nie palestyńsko-izraelskie, co stanowiło problem polityczny i etyczny dla filmowców takich jak Haj, która jest zarówno Palestyńczyką, jak i obywatelką Izraela.

Najważniejsze dzieła (Maha Haj)

Cała filmografia (Maha Haj)