(Pandora)

Kariera komercyjna Pandory rozpoczęła się ostatecznie zimą 1993/94. Jesienią 1993 roku podpisała kontrakt ze szwedzką firmą nagraniową i wydała swój debiutancki singiel „Trust Me”, który od razu trafił na szwedzkie listy przebojów. Utwór „Trust Me”, napisany i wyprodukowany przez Sir Martina i The Dr. Maxx Family, stał się najlepiej sprzedającym się lokalnym singlem roku i zdobył złotą płytę, przewyższając tym samym osiągnięcia m.in. zespołu Ace of Base. Powiązany z nim album „One of a Kind” ukazał się w październiku 1993 roku, przynosząc piosenkarce dalszą sławę i zdobywając status złotej płyty zarówno w Szwecji, jak i w Finlandii – co uczyniło Pandorę najlepiej sprzedającym się artystą dance w Skandynawii (Fennoskandii). Dwa lata później Pandora zdobyła kolejną złotą płytę dzięki następnemu albumowi „Tell the World”. W Skandynawii sprzedaż płyty ponownie przekroczyła barierę 100 000 egzemplarzy. Ponadto japońska publiczność okazała się niezwykle entuzjastycznie nastawiona do Pandory, a album „Tell the World” sprzedał się w samym tylko Azji w ponad milionie egzemplarzy.

Jej trzeci album „Changes” był światowym debiutem Pandory z nową firmą nagraniową Universal Music. Trzymając się mott „nie zmienia się zwycięskiego zespołu”, Pandora ponownie nawiązała współpracę ze swoim kreatywnym trio Ankelius/Andersson/Johansson. Efektem był ten genialny album, wypełniony świetnymi tanecznymi utworami, który sprzedał się w Japonii w ponad 500 000 egzemplarzy i zdobył tam platynową płytę.

Wiosną i latem 1997 roku Pandora udała się w trasję po Skandynawii, a następnie odbyła swoją pierwszą dwutygodniową trasę koncertową po głównych miastach Japonii, gdzie zawsze grała przed całkowicie wyprzedanymi salami. Następnie pojawił się kolejny długogrający album „This Could Be Heaven”, kolekcja czternastu tanecznych i szybkich utworów, która w ciągu sześciu tygodni zdobyła platynową płytę w Japonii. Płyta została wyprodukowana głównie przez jej wieloletnich partnerów, Hit Vision i „Metro Productions”, a tym razem także przez Matsa Nymana. „This Could Be Heaven” wyznaczył nowy kierunek w karierze Pandory. Po raz pierwszy napisała samodzielnie trzy utwory, które zostały zaaranżowane i wyprodukowane przez autora piosenek Matsa Nymana, keyboardzistę z zespołu koncertowego Pandory. Na początku 1999 roku ukazał się kolejny album studyjny „Breathe”, który z powodu nieprzewidzianych okoliczności został wydany wyłącznie w Japonii. Jej siódmy album zatytułowany „No Regrets” został nagrany między sierpniem a listopadem 1999 roku i wydany pod koniec tego samego roku w Japonii. Album „A Little Closer” powstał jesienią 2000 roku i został wydany przez Universal w Japonii w lutym 2001 roku.

„Won’t Look Back” był ósmym albumem Pandory. Przedstawiła swój materiał firmie EMI w Finlandii, z którą zawarła umowę. Płyta została wydana w Skandynawii, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. „Jestem pewna, że fani mnie rozpoznają, ale mam nadzieję, że poczują, iż wzrosłam jako piosenkarka i jako osoba” – powiedziała. „Ten album zawiera utwory Briana Rawlinga (Metro Production), Kee Marcello, Diane Warren, Matsa Nymana i Arta Garfunkla. Można na nim usłyszeć dość inną wersję jego cudownej piosenki 'Bright Eyes'. Miłego słuchania!”.