(Jarno Hiilloskorpi)

(Jarno Hiilloskorpi) - Director, Screenplay, znany z pracy przy tego typu projektach: «Yksityisalue» (1962), «Yksityisalue» (1962), «Varjostettua valoa» (1962), «Varjostettua valoa» (1962),

Jarno Ilmari Hiilloskorpi (ur. 8 listopada 1939 w Turku) był fińskim aktorem i reżyserem teatralnym i filmowym. Oboje jego rodzice byli aktorami. Ojciec, Gunnar Hiilloskorpi (1908–1941), odegł główną rolę w filmowej adaptacji powieści F.E. Sillanpää „Miehen tie”.

Jarno Hiilloskorpi uczęszczał do poprzednika Szkoły Teatralnej, Suomen Teatterikoulu, w latach 1958–1961.

Po studiach Hiilloskorpi został zatrudniony w Helsinki People’s Theater w latach 1961–1963. Inne zaangażowania i występy obejmowały: Turku City Theater 1963–1965, Helsinki City Theater 1965–1974, Suomen Kansalisteatteri 1974–1989, Tampere Workers’ Theater 1989–1993 oraz 1995–1999. Jako reżyser teatralny Hiilloskorpi pracował w Seinäjoki City Theater w latach 1993–1995 oraz w Riihimäki Theater w latach 1999–2003.

Do ról scenicznych Hiilloskorpiego należą m.in. „Notatki Konny”, „Wszystkie bogactwa świata”, „Taniec śmierci”, „Masters Class”, „Hysteria”, „Red River” i „Kraina cieni”. Po raz ostatni Hiilloskorpi wystąpił na scenie w Tampere Työväen Theater w 2014 roku w sztuce Carin Mannheimer „Jeszcze jest czas”.

Hiilloskorpi realizował także wizyty reżyserskie w Finnish National Opera, Helsinki Summer Theatre, Pyynik Summer Theatre, Tampere Theater, Tampere Komediateatteri i Teatteri Avoimii Ovii, między innymi.

Do reżyserskich prac teatralnych Hiilloskorpiego należą „Lupa saina”, „Katu”, „Avoi liitto”, „My Fair Lady”, „Złote ciele”, „Trzy siostry”, „Milionerzy z Neapolu”, „Nagle minionego lata” i „Narzeczona Ameryki”. Jak dotąd, jego ostatnią reżyserią sceniczną była w 2008 roku klasyka Arthura Millera „Śmierć komiwojażera” w Kokkola City Theatre.

Na początku lat 60. Hiilloskorpi grał role główne i drugoplanowe w kilku filmach, takich jak „Złote ciele” Ritvy Arvelo (1961), „Prywatny obszar” Maunu Kurkvaara (1962), „Gaz, Inspektor Palmu” Mattiego Kassilana (1961) i jedyne dzieło reżyserskie Ossiego Skurnika, „W mroku” (1963). Niezwykły film drogowy i miejski w reżyserii Skurnika, w którym Hiilloskorpi grał w wieku dwudziestu kilku lat, pozostał niewyświetlany przez dziesięciolecia po premierze z powodu niejasnych praw autorskich, aż do powrotu do dystrybucji telewizyjnej w 2014 roku.

W latach 60. Jarno Hiilloskorpi był również jednym z pionierów krajowej nowej fali, reżyserując filmy „Varjostettua valoa” (1962) i „Rakkaus alkaa aamuyöstä” (1966).

Po strajku aktorów, który utrudnił produkcję filmową na początku lat 60., Jarno Hiilloskorpi porzucił kino i przeszedł do kariery teatralnej. Pojawił się jednak w dziesiątkach ról w telewizji, w adaptacjach teatralnych (pogrzeb Hannu Salamy, Candida George’a Bernarda Shawa), w filmach telewizyjnych („Mam 17 lat”, „Lina”, „Zimowa opowieść”) i serialach („Gdybym kiedyś”, „Rodzeństwo”, „Czego pragniesz, Katen”, „Teatralne chwile”, „Rodzina jest płytka”, „Miejsce dla dwojga”).

Po pracy w filmie, radiu i rolach telewizyjnych, Hiilloskorpi poświęcił swoje życie teatrowi. Już w 1976 roku zagrał Yrjö Sirolę w filmie „Zaufanie” w reżyserii Edvina Laine i Viktora Tregubowicza. Pozostało to jak dotąd ostatnią dużą rolą filmową Hiilloskorpiego.

Jarno Hiilloskorpi występował również przez długi czas w Radio Theater Yleisradio. Grał komentatora sportowego Lylyę w serialach telewizyjnych Elmo „Elmo, urheilija” (1977) i „Elmo – mun maailma” (1978) autorstwa Juhaniego Peltonena.

Najważniejsze dzieła (Jarno Hiilloskorpi)

Cała filmografia (Jarno Hiilloskorpi)