(Hans Cürlis)

Hans Cürlis filmował przy pracy Kandinsky’ego, Grosza, Pechsteina, Dixa, Kollwitz, Liebermanna i Caldera na wiele lat przed filmem Paula Hasaerta „Visite à Picasso”. Cürlis studiował u Wölflina i napisał pracę dyplomową o Dürerze. W 1919 roku założył Institut für Kulturforschung – „pierwszą niemiecką instytucję naukową, która poprzez wyniki własnej pracy świadomie wybrała kino jako formę ekspresji” (Cürlis, 1929). Dowodem na to, że nie traktował on filmu jedynie jako formy dokumentacji, jest fakt, iż wśród jego pierwszych współpracowników znaleźli się twórcy animacji i artystów sylwetkowi, tacy jak Bartosch, Carl Koch, Lotte Reiniger i Toni Rabold. Po filmie o rzeźbie afrykańskiej i serii dokumentów geograficznych, w 1922 roku rozpoczął cykl „Schaffende Hände” (Twórcze dłonie): krótkich filmów, które nie były tyle filmami „o sztuce”, co zapisem fizycznego procesu tworzenia dzieła sztuki przełożonego na język kina.