(Alain Fondary)

Alain Fondary (ur. 9 października 1932 r. w Bagnolet) jest francuskim barytonem.

Zanim rozpoczął karierę liryczną, Alain Fondary, podobnie jak jego rodzice, kontynuował rodzinną tradycję dmuchacza szkła w Paryżu, przy Boulevard Voltaire. Uczęszczał do szkoły szkła i chodził do opery z rodzicami oraz José Luccioni, przyjacielem rodziny. Pasjonując się judo, w wieku trzydziestu lat zaczął mimo wszystko pracować nad śpiewem – najpierw z André Baugé, potem z Georgesem Jouatte i André Hauthem, a następnie z Yvonne Pons, Alice Monfort i Gaetano Abranim.

Zadebiutował w Cherbourgu w 1968 roku w „Pajacach” Ruggero Leoncavalla, wcielając się w rolę Tonia, a w roku następnym śpiewał jako Ourrias w „Mireille” Charlesa Gounoda w Tuluzie. W 1980 roku w Londynie, pod dyrekcją गार्डिनर (Gardinera), wystąpił w premierze „Les Boréades” Jeana-Philippe'a Rameau. Jego kariera nabrała tempa w 1984 roku w Bercy, kiedy zastąpił Piero Cappuccilliego w „Aidzie” Verdiego, grając Amonasro; od tego momentu otworzyły się przed nim największe sceny. W roku następnym śpiewał na festiwalu Chorégies d'Orange, w Covent Garden oraz w La Scali. W 1987 roku zadebiutował w Ameryce w San Francisco w roli Scarpii w „Tosce” Giacomo Pucciniego, a rok później w MET w „Rycerskości wieśniaczej” Pietro Mascagniego oraz w „Aidzie”; do późniejszych oper, w których śpiewał w Nowym Jorku, należały „La gioconda”, „Samson i Dalila”, „Dziewczyna z Zachodu” oraz „Tosca”. W Monachium wystąpił w „Opowieściach Hoffmanna”. W Paryżu śpiewał w „Thaïs” Jules'a Masseneta i „Rigoletcie” Verdiego. Po raz pierwszy pojawił się na Festiwalu Wielkanocnym w Salzburgu w 1989 roku w „Tosce” u boku Luciano Pavarottiego i pod dyrekcją Karajana, a także w „Carmen” w Paryżu. W roku następnym wystąpił w Wiener Staatsoper, a w 1992 roku grał Falstaffa w Buenos Aires.

W marcu 2008 roku, pod dyrekcją Lawrence'a Fostera, wystąpił w roli sułtana Alaouddina w „Padmâvatî” Alberta Roussela w Théâtre du Châtelet.

Jego repertuar obejmuje ponad trzydzieści ról, w tym w „Toscie”, „La Giocondzie”, „Hérodiadzie”, „Henryku VIII”, „Samsonie i Dalili”, „Thaïs”, „Jerozolimie” oraz wielkie role verdiańskie: Makbeta, Rigoletta, Don Carlosa, Otella, Simona Boccanegry, Aidę, Nabucco i Falstaffa, a także „Opowieści Hoffmanna” i „Wielką księżną Gerołsteńską”.

Wprowadził również na scenę dzieła Charles'a Chaynes'a, w tym „Cecilię” w Monte Carlo w 2000 roku (wznowioną w Awinionie w styczniu 2005 roku) oraz „Mi amor” w marcu 2007 roku w Metz.

Źródło: Artykuł „Alain Fondary” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.