(Nicolai Gedda)

(Nicolai Gedda) - znany z pracy przy tego typu projektach:

Harry Gustaf Nikolai Gädda, znany szerzej jako Nicolai Gedda (11 lipca 1925 – 8 stycznia 2017), był szwedzkim tenorem operowym. Po debiucie w 1951 roku Gedda prowadził długą i owocną karierę operową aż do 77. roku życia, kiedy to w czerwcu 2003 roku dokonał swojego ostatniego nagrania operowego. Dzięki biegłości w językach wystąpił w operach po francusku, rosyjsku, niemiecku, włosku, angielsku, czesku i szwedzku, a także w jednej w języku łacińskim. W styczniu 1958 roku stworzył rolę Anatola w światowej premierze opery „Vanessa” Samuela Barbera w Metropolitan Opera. Mając na koncie około dwustu nagrań, Gedda jest jednym z najczęściej nagrywanych śpiewaków operowych w historii. Jego śpiew słynął przede wszystkim z pięknej barwy głosu, kontroli wokalnej i muzycznej wrażliwości.

Gädda, który później zmienił pisownię swojego nazwiska na Gedda, urodził się poza małżeństwem w Sztokholmie z szwedzką matką i ojcem w połowie Rosjaninem. Wychowywał go ciotka Olga Gädda oraz ojczym Michaił Ustinow (daleki krewny Petera Ustinowa), który śpiewał jako bas w Chórze Kozaków Dońskich pod kierownictwem Serge'a Jaroffa i był kantorem w cerkwi prawosławnej. Gedda dorastał dwujęzycznie, posługując się szwedzkim i rosyjskim, a w latach 1929–1934, gdy jego rodzina mieszkała w Lipsku w Niemczech, uczył się języka niemieckiego. W wieku 5 lat Gedda brał udział w kwartecie wokalnym w tamtejszej cerkwi prawosławnej. W 1934 roku rodzina wróciła do Szwecji, a chłopiec uczęszczał do szkoły średniej Katarina oraz gimnazjum Södra. W szkole uczył się angielskiego, francuskiego i łaciny, natomiast włoskiego opanował samodzielnie po ukończeniu nauki.

Gedda pracował początkowo jako kasjer w banku w Sztokholmie i był zobowiązany do wspierania rodziców finansowo; sypiał w alkowie przy kuchni w ich sztokholmskim mieszkaniu. Pewnego dnia powiedział klientowi – członkowi orkiestry Królewskiego Teatru Operowego – że szuka dobrego nauczyciela śpiewu, a klient polecił mu Carla Martina Öhmana, znanego tenor wagnerowskiego z lat 20. XX wieku, któremu przypisuje się również odkrycie Jussiego Björlinga. Öhman był zachwycony Geddą i przyjął go jako ucznia, początkowo bezpłatnie, ponieważ Gedda utrzymywał w tym czasie rodziców. Po dwóch miesiącach jego postępy były tak duże, że otrzymał stypendium, a następnie zdobył nagrodę Christine Nilsson. Po kilku miesiącach uzyskał kolejny grant, co pozwoliło mu opłacać lekcje śpiewu u Öhmana. W Królewskiej Akademii Muzyki i Szkole Operowej w Sztokholmie Gedda uczył się w klasach Kurta Bendixa i Ragnara Hyltén-Cavalliusa w latach 1950–1952.

Gedda zadebiutował w Królewskiej Operze Szwedzkiej w Sztokholmie w listopadze 1951 roku jako członek kwartetu wokalnego w premierze „Der rote Stiefel” Sutermeistera. W kwietniu 1952 roku, w wieku 26 lat, Gedda zaliczył triumfalny debiut w roli głównej w Sztokholmie, wcielając się w postać Chapelou w „Listonoszu z Lonjumeau” Adolphe'a Adama, u boku Hjördis Schymberg. „Ronde du Postillon” z tej opery („Mes amis, écoutez l'histoire”) uznawana jest za jedną z najtrudniejszych arii tenorowych w całej operze, gdyż wymaga od solisty wysokiego D.

Wczesną ocenę śpiewu Geddy wystawił Walter Legge, po tym jak po raz pierwszy usłyszał go w kontekście roli Dmitrija w planowanym nagraniu „Borysa Godunowa” Musorgskiego. ...

Najważniejsze dzieła (Nicolai Gedda)

Cała filmografia (Nicolai Gedda)