(Jean-Pierre Beltoise)

Jean-Pierre Maurice Georges Beltoise (26 kwietnia 1937 – 5 stycznia 2015) był francuskim kierowcą wyścigowym i motocyklistą, który startował w Grand Prix w latach 1962–1964 oraz w Formule 1 w latach 1966–1974. Beltoise zwyciężył w Grand Prix Monako w 1972 roku, startując dla zespołu BRM.

Beltoise rywalizował w Formule 1 dla zespołów Matra i BRM, zajmując w 1969 roku piąte miejsce w Mistrzostwach Świata Kierowców z tym pierwszym. Beltoise był również zwycięzcą swojej klasy w 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 1976 roku z zespołem Inaltéra.

Beltoise zdobył 11 francuskich tytułów mistrza krajowego w wyścigach motocyklowych w ciągu trzech lat. W międzynarodowych wyścigach Grand Prix startował od sezonu 1962 do 1964 w klasach 50, 125, 250 i 500 ccm. Jego najlepszym wynikiem było szóste miejsce w Mistrzostwach Świata w klasie 50 ccm w 1964 roku.

W 1964 roku Beltoise ścigał się samochodem sportowym René Bonnet o pojemności 1,1 litra. Jego kariera niemal dobiegła końca po potężnym wypadku podczas 12-godzinnego wyścigu wytrzymałościowego w Reims, w którym doznał złamania ręki; uraz był tak poważny, że ruchomość kończyny została trwale ograniczona. Powrócił jednak w 1965 roku i zwyciężył w wyścigu Formuły 3 w Reims, po czym w kolejnym sezonie przeszedł do Formuły 2.

W 1966 roku Beltoise wystartował w Grand Prix Niemiec na torze Nürburgring samochodem Formuły 2 (F2) Matra MS5-Cosworth o pojemności jednego litra. Zakończył wyścig z jednym okrążeniem straty, ale zwyciężył w klasie F2. Był to jednak jego jedyny start w Grand Prix w tamtym sezonie. W 1967 roku Beltoise wystartował w trzech Grand Prix samochodem Formuły 2 Matra MS7 z silnikiem Cosworth o pojemności 1,6 litra, zajmując siódme miejsce zarówno w Watkins Glen, jak i w Mieście Meksyk. Wygrał również Grand Prix Buenos Aires w 1967 roku, które nie było częścią kalendarza Mistrzostw Świata. W 1968 roku Beltoise rozpoczął sezon ponownie w samochodzie F2, lecz od drugiego wyścigu dysponował już maszyną Formuły 1, zajmując drugie miejsce w Grand Prix Holandii 1968. W 1969 roku trafił do zespołu Matra Kena Tyrrella, gdzie ścigał się u boku Jackie’ego Stewarta podczas prac nad rozwojem fabrycznego silnika V12, zajmując drugie miejsce w Grand Prix Francji. Beltoise powrócił do fabrycznego zespołu Matra w latach 1970 i 1971. W 1971 roku, startując w zespole samochodów sportowych Matra, brał udział w wypadku, w którym zginął Ignazio Giunti podczas wyścigu 1000 km Buenos Aires; w związku z tym jego międzynarodna licencja wyścigowa została zawieszona, choć pozwolono mu startować w czasie trwania procedury odwoławczej.

W 1972 roku Beltoise przeszedł do zespołu BRM i odniósł zwycięstwo w Grand Prix Monako w ulewnym deszczu, co okazało się jego jednoczesnie ostatnim i jedynym dla BRM zwycięstwem w Formule 1 zaliczanym do mistrzostw. W tym samym roku wygrał wyścig poza kalendarzem mistrzostw pod koniec sezonu F1 w Brands Hatch, co stanowiło dwa ostatnie zwycięstwa marki BRM w Formule 1. Spędził trzy sezony w BRM i ostatecznie wycofał się z Formuły 1 pod koniec sezonu 1974.

Później Beltoise zajmował się głównie testami dla zespołu F1 Ligier, choć proponowany mu start w Formule 1 w 1976 roku przypadł ostatecznie Jacques'owi Laffite'owi. W związku z tym skierował swoją uwagę na wyścigi samochodów turystycznych we Francji, dwukrotnie zdobywając francuski tytuł dla BMW, a następnie przeszedł do rallycrossu w Alpine-Renault, z którym również zdobył mistrzostwo Francji. W 1981 roku powrócił do samochodów turystycznych i przez całe lata 80. startował dla Peugeota. Był również regularnym uczestnikiem wyścigów na lodzie. Jego dwaj synowie, Anthony i Julien, również są kierowcami wyścigowymi.