(Élisabeth Platel)

Élisabeth Platel (ur. 10 kwietnia 1959 r.) to francuska prima ballerina.

Po studiach w konserwatorium w Saint-Germain-en-Laye, w 1971 roku dostała się do Konserwatorium Paryskiego, które ukończyła z Pierwszą Nagrodą, co pozwoliło jej kontynuować naukę w Szkole Tańca Opery Narodowej w Paryżu (École de Danse de l'Opéra National de Paris). Wpływowymi nauczycielami Platel byli między innymi Pierre Lacotte, z którym współpracowała w szkole Opery Paryskiej, oraz Raymond Franchetti, właściciel studia, w którym młoda tancerka mogła obserwować lekcje profesjonalnych artystów, w tym solistów Opery Paryskiej, takich jak Noëlla Pontois, czy gości specjalnych, jak Rudolf Nureyjew.

Élisabeth dołączyła do corps de ballet Baletu Opery Paryskiej w 1976 roku jako tancerka w kwadryli w wieku 17 lat. Szybko awansowała w hierarchii zespołu. W następnym roku została mianowana coryphée. W 1978 roku została sujet i zatańczyła swoje pierwsze role solowe w baletach George'a Balanchine'a: „Divertimento nr 15” oraz „Cztery temperamenty”. W 1979 roku, mając dziewiętnaście lat, otrzymała mianowanie na première danseuse.

W 1981 roku Platel rozpoczęła przygotowania do swojego pierwszego wielkiego baletu klasycznego, „Sylfidy”, pod kierunkiem swojego dawnego nauczyciela, Pierre'a Lacotte'a. „Sylfida”, przełomowe dzieło z 1832 roku, które wprowadziło romantyzm do baletu i uczyniło Marie Taglioni sławą światową, stała się jedną z popisowych ról Platel w trakcie jej kariery w Operze Paryskiej. W tym samym roku nauczyła się i zatańczyła role główne w „Jeziorze łabędzim”, „Paquicie” i „Giselle”. Po debiucie w roli Giselle 23 grudnia 1981 roku otrzymała tytuł „étoile”.

Kiedy Rudolf Nureyjew został zaproszony w 1981 roku do wystawienia swojego „Don Kichota” w Operze Paryskiej, wybrał Platel do roli Królowej Dryad. Dla Platel oznaczało to początek owocnej współpracy artystycznej z Nureyjewem, który stał się jedną z najważniejszych postaci w jej karierze, szczególnie w czasie, gdy pełnił funkcję dyrektora Baletu Opery Paryskiej (1983–1989).

W 1983 roku Nureyjew, jako nowo mianowany dyrektor Baletu Opery Paryskiej, wystawił swój pierwszy pełnowymiarowy balet – późne arcydzieło Mariusa Petipy, „Raymondę”. Platel została wybrana do roli tytułowej na premierze. W roku następnym stworzyła role Odette/Odylii w nowej wersji „Jeziora łabędziego” Nureyjewa dla Opery Paryskiej. „Jezioro łabędzie” jest baletem, który wykonywała najczęściej. Nureyjew powierzył jej również stworzenie głównych ról w swoich wersjach „Śpiącej królewny” (1989) oraz w swoim ostatnim dziele dla Opery Paryskiej, „Bajadery” w 1992 roku.

Platel występowała jako gość w Royal Ballet (Londyn), Królewskim Balecie Danii, Balecie Hamburskim, Balecie Opery Wiedeńskiej, Balecie Opery Berlińskiej, Fińskim Balecie Narodowym, Balecie Bolszoj, Balecie Kirov, Royal New Zealand Ballet, Les Grands Ballets Canadiens oraz w Teatrze Miejskim w Rio de Janeiro.

Zakończenie kariery w Balecie Opery Paryskiej

9 lipca 1999 roku Platel zatańczyła swój pożegnalny spektakl jako danseuse étoile Opery Paryskiej w „Sylfidzie”. W tamtym czasie przepisy Opery Paryskiej wymagały od tancerek z tytułem étoile przejścia na emeryturę w wieku 40 lat (tancerze kończyli karierę w wieku 45 lat). Obecnie tancerze i tancerki z tytułem étoile przechodzą na emeryturę w wieku 42,5 roku. Z tej okazji wystąpiła z dwoma swoimi ulubionymi partnerami, Nicolasem Le Riche i Manuel Legrisem, którzy zatańczyli odpowiednio rolę Jamesa w I i II akcie. ...

Źródło: Artykuł „Élisabeth Platel” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.