(Lucy O'Brien)

Lucy O'Brien (ur. 13 września 1961 r.) jest brytyjską pisarką i dziennikarką, której twórczość koncentruje się na kobietach w muzyce.

O'Brien urodziła się w Catford w Londynie, a dorastała w Southampton. W 1979 roku, uczęszczając do szkoły zakonnej w Southampton, założyła zespół punkowy o trafnym nazwie „the Catholic Girls”. Opuściła grupę w 1980 roku, aby podjąć studia w Leeds; zespół The Catholic Girls kontynuował działalność przez pewien czas pod nazwą Almost Cruelty, zanim ostatecznie się rozpadł.

Na studiach grała w kilku zespołach, zanim zrezygnowała z występów na rzecz pisania. Została redaktorką muzyczną czasopisma Uniwersytetu w Leeds, „Leeds Student”, a po ukończeniu studiów w 1983 roku zaczęła przesyłać relacje z koncertów do gazety muzycznej „New Musical Express” (NME), w której publikowali wówczas Charles Shaar Murray i Nick Kent. Później pisała o „zastraszającej” kulturze biurowej w NME w latach 80. oraz o tym, jak bardzo dziennikarki muzyczne były tam marginalizowane i nie traktowane poważnie. Jej najbardziej znanym tekstem w tej gazecie może być kontrowersyjny artykuł okładkowy „Youth Suicide”.

W pierwszych latach pracy w NME O'Brien pisała również dla feministycznego magazynu „Spare Rib”, którego redakcję odwiedziła po raz pierwszy w 1980 roku. W 1984 roku współautorka artykułu okładkowego na temat kobiet w przemyśle muzycznym. Była zszokowana, odkrywając, jak niewiele kobiet w porównaniu do mężczyzn posiadało kontrakty płytowe lub pojawiało się na listach przebojów – odkrycie to zainspirowało jej późniejszą twórczość, w szczególności książkę „She Bop”.

Do 1990 roku O'Brien przeszła na freelancing, pisząc między innymi dla „The Guardian”, „The Independent” oraz magazynów muzycznych „Q Magazine” i „MOJO”. Jej reputacja pisarki i komentatorki została ugruntowana dzięki publikacji pierwszej książki „Dusty” – bestsellerowej biografii brytyjskiej piosenkarki Dusty Springfield (Sidgwick & Jackson, 1989). Książka ta odegrała kluczową rolę w ponownym odkryciu i docenieniu twórczości Springfield i stała się fundamentem pozycji O'Brien jako autorytetu w dziedzinie artystek i muzyki soul.

Jej kolejna muzyczna biografia, „Annie Lennox” (St Martin's Press, 1993), została wydana również w Stanach Zjednoczonych. O'Brien prześledziła w niej karierę Annie Lennox – od trudnych początków w zespole The Tourists, przez globalny sukces Eurythmics, aż po decyzję Lennox o przerwie w karierze popowej u szczytu sławy, aby zaangażować się w pomoc osobom bezdomnym.

Książki O'Brien, w tym „She Bop”, sprawiły, że często pojawiała się w telewizji jako ekspertka od muzyki rockowej. Wśród tych występów znajdują się m.in. pojawienia się w cyklu „Top Ten...” na kanale Channel 4 oraz praca dla programu „The Ozone” w BBC2 pod koniec lat 90. (w tym materiał analizujący koncepcję „girl power” oraz wywiad z Yoko Ono). O'Brien była również współproducentką dokumentu „Righteous Babes” dla Channel 4, poświęconego rockowi i nowemu feminizmowi, a w 2002 roku zaadaptowała „She Bop II” na dwuczęściowy dokument dla BBC Radio 2.