(France Gall)

(France Gall) - znana z pracy przy takich projektach: «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022),

Isabelle Geneviève Marie Anne Gall (9 października 1947 – 7 stycznia 2018), znana jako France Gall, była francuską piosenkarką nurtu yé-yé. W 1965 roku, w wieku 17 lat, wygrała dziesiątą edycję Konkursu Piosenki Eurowizji z piosenką "Poupée de cire, poupée de son", reprezentując Luksemburg. Później w swojej karierze współpracowała z autorem-kompozytorem Michelem Bergerem, z którym wyszła za mąż w 1976 roku. Do jej największych przebojów należą "Résiste", "Ella, elle l'a" i "Évidemment".

Gall urodziła się w Paryżu 9 października 1947 roku w bardzo muzykalnej rodzinie. Jej ojciec, Robert Gall, autor tekstów piosenek, pisał utwory dla Édith Piaf i Charlesa Aznavoura. Jej matka, Cécile Berthier, również była piosenkarką i córką Paula Berthiera, współzałożyciela Les Petits Chanteurs à la Croix de Bois. Jedyna córka w rodzinie, France miała dwóch braci: Patrice'a i Philippe'a. Wiosną 1963 roku Robert Gall zachęcił córkę do nagrywania piosenek i wysyłania demówek do wydawcy muzycznego Denisa Bourgeois. W lipcu tego roku przeszła przesłuchanie u Bourgeois w Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu, po którym Bourgeois chciał ją natychmiast podpisać. France została ostatecznie kontraktowana przez Philips.

W tamtym czasie Bourgeois pracował dla wytwórni jako dyrektor artystyczny Serge'a Gainsbourga i objął tę samą rolę w przypadku Gall. Zachęcił ją do nagrania czterech utworów z francuskim jazzmanem, aranżerem i kompozytorem Alainem Goraguerem.

Pierwsza emisja radiowa pierwszego singla Gall, "Ne sois pas si bête" ("Nie bądź taki głupi"), miała miejsce w dniu jej 16. urodzin. Został wydany w listopadzie i stał się hitem, sprzedając się w nakładzie 200 000 egzemplarzy. Gainsbourg, który wydał kilka albumów i pisał piosenki dla takich wokalistek jak Michèle Arnaud i Juliette Gréco, został poproszony przez Bourgeois o napisanie piosenek dla Gall. "N'écoute pas les idoles" ("Nie słuchaj idoli") Gainsbourga był drugim singlem Gall; osiągnął szczyt francuskich list przebojów w marcu 1964 roku i pozostał na nim przez trzy tygodnie.

W tym samym czasie Gall zadebiutowała na żywo, występując jako support Sacha Distela w Belgii. Współpracowała z menedżerem biznesowym Distela, Maurice'em Tézé, autorem tekstów, co pozwoliło jej stworzyć oryginalny repertuar, w przeciwieństwie do większości jej ówczesnych kolegów, którzy śpiewali adaptacje anglojęzycznych hitów. Rozbudowane aranżacje Alaina Goraguera łączyły style, pozwalając jej poruszać się między jazzem, piosenkami dla dzieci i innymi gatunkami. Przykłady tego mieszanego stylu gatunkowego to "Jazz à gogo" (autorstwa Alaina Goraguera i Roberta Galla) i "Mes premières vraies vacances" (autorstwa Jacques'a Datina i Maurice'a Vidalina). Współpraca Gall i Gainsbourga zaowocowała wieloma popularnymi singlami, które trwały do lata 1964 roku z hitem "Laisse tomber les filles" ("Zostaw dziewczyny w spokoju"), a następnie "Christiansen" autorstwa Datina-Vidalina. Gainsbourg potajemnie nagrał również śmiech Gall, aby wykorzystać go w utworze "Pauvre Lola" na jego albumie Gainsbourg Percussions z 1964 roku.

Wcześniej się opierając, Gall uległa presji swoich menedżerów pod koniec 1964 roku i nagrała singiel przeznaczony dla dzieci. Piosenka "Sacré Charlemagne", napisana przez jej ojca, a skomponowana przez George'a Lifermana, odniosła sukces w 1965 roku, osiągając pierwsze miejsce we Francji i piąte miejsce w Turcji. ...

Źródło: Artykuł "France Gall" z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (France Gall)

Cała filmografia (France Gall)