Mardżo (Marjo)

Mardżo (Marjo) - znana z pracy przy takich projektach:

Marjolène Morin (ur. 2 sierpnia 1953), znana zawodowo jako Marjo, jest kanadyjską piosenkarką i autorką tekstów z Quebecu. Morin urodziła się i wychowała w Montrealu. Pracowała jako modelka i redaktorka magazynu modowego „Madame” oraz jako menedżerka montrealskiego klubu jazzowego L'Air du temps, a także wystąpiła w dwóch musicalach François Guya. W 1979 roku dołączyła do zespołu Corbeau, dwa lata po tym, jak grupę założył Pierre Harel. Po rozpadzie Corbeau współtworzyła i nagrała utwór „Touch Me”, piosenkę przewodnią do filmu „Kobieta w tranzycie” (La Femme de l'hôtel), za którą w 1985 roku otrzymała nagrodę Genie dla najlepszej oryginalnej piosenki.

W 1986 roku wydała swój debiutancki album „Celle qui va”. Jednym z jej pierwszych koncertów promujących płytę była rola supportu dla Earthy Kitt, jednak konferencja prasowa zapowiadająca występ zakończyła się kontrowersją, gdy Kitt szarpnęła Morin za włosy i wylała wino na jej kolana. Album sprzedał się ostatecznie w nakładzie ponad 250 000 egzemplarzy, otrzymał podwójną platynową płytę od Canadian Recording Industry Association i zdobył trzy nagrody Prix Félix. Jeden z krytyków napisał wówczas, że jej show generuje tak wielki ładunek energii, iż jest ona muzycznym odpowiednikiem zapory James Bay. Płyta została później wydana we Francji pod tytułem „Amoureuse” i promowana europejską trasą koncertową.

W 1988 roku pojawiła się na wpływowym albumie Gerry’ego Bouleta „Rendez-vous doux”, śpiewając w duecie w utworze „Les Yeux du cœur”.

W 1990 roku wydała kolejny album „Tant qu'il y aura des enfants”. Płyta ponownie odniosła sukces na listach przebojów w Quebecu; poza hitami „À bout de ciel” i „Je sais, je sais”, album zawierał utwór w języku angielskim „Crazy Notions”. Za ten album zdobyła cztery nagrody Prix Félix, w tym za najlepszy album rockowy oraz za najlepszą piosenkę „Je sais, je sais”. Płyta ponownie została certyfikowana jako podwójna platyna za sprzedaż ponad 200 000 egzemplarzy.

W 1995 roku powróciła z albumem „Bohémienne”. Do października 1995 roku płyta uzyskała status platynowej, zdobyła nagrody SOCAN za single „Bohémienne” i „Trop d'amour”, a także znalazła się na krótkiej liście nominacji do nagrody Juno za najlepszy album francuskojęzyczny w 1996 roku.

Wydała albumy „Bootleg Blues” w 1988 roku, „Sans retour” w 2001 roku oraz „Turquoise” w 2005 roku. W latach 2009 i 2010 wydała albumy „Marjo et ses hommes, Vol. 1” oraz „Marjo et ses hommes, Vol. 2”, które zawierały utwory z całej jej kariery, ponownie nagrane jako duety z różnymi wokalistami, m.in. Martinem Deschamps, Jonathanem Painchaud, Yannem Perreau, Ériciem Lapointe, Richardem Séguinem, Richardem Desjardins, Mario Pelchatem, Gillesem Vigneault, Danem Bigrasem i Lucem de Larochellière. Drugi tom zawierał również oryginalne nagranie „Les Yeux du cœur”, które wcześniej nie było dostępne na żadnym z albumów Marjo. Od czasu wydania drugiego tomu nie zaprezentowała nowego materiału studyjnego, ale nadal okazjonalnie występuje na żywo, ostatnio podczas koncertu z okazji dnia św. Jana Chrzciciela w 2017 roku na Równinie Abrahama w Quebecu.

W 2016 roku zadebiutowała aktorsko w filmie Sophie Dupuis „Family First” (Chien de garde).

Najważniejsze dzieła Mardżo (Marjo)

Cała filmografia Mardżo (Marjo)