(Louis Guilloux)

Louis Guilloux (15 stycznia 1899 – 14 października 1980) był bretońskim pisarzem urodzonym w Saint-Brieuc w Bretanii, gdzie mieszkał przez całe życie. Znany jest z powieści w duchu realizmu socjalnego, opisujących życie klasy robotniczej i walki polityczne w połowie XX wieku. Jego najsłynniejszą książką jest „Le Sang noir” (Czarna krew), którą opisano jako „zapowiedź „Mdłości” Sartre'a”.

Ojciec Guilloux był szewcem i działaczem socjalistycznym – przeszłość tę autor opisuje w swojej pierwszej książce „La Maison du Peuple” (Dom ludu), której centrum stanowią zmagania szewca imieniem Quéré, widziane oczami jego młodego syna. Historia opisuje, jak idealistyczny aktywizm polityczny Quéré zagraża jego małej firmie, gdy ten traci klientów, sprzeciwiając się zakorzenionemu konserwatyzmowi. Mimo to udaje mu się stworzyć spółdzielnie samopomocowe oparte na modelu proudhonizmu.

W szkole średniej Guilloux zaprzyjaźnił się z nauczycielem filozofii Georgesem Palante, myślicielem anarchistycznym, który później popełnił samobójstwo. Rozpacz Palante zainspirowała Guilloux do stworzenia postaci Cripure, udręczonego antybohatera „Le Sang Noir” (1935), uznawanej za jego arcydzieło. Imię Cripure jest skrótem od „Critique de la raison pure” (Krytyka czystego rozumu). Autor upamiętnił swojego dawnego nauczyciela również w memoirach.

Zanim został zawodowym pisarzem, tłumaczem literackim i tłumaczem ustnym, Guilloux pracował w różnych zawodach, w tym w dziennikarstwie. Był znany z biegłej znajomości języka angielskiego. W 1924 roku zawarł związek małżeński, a w 1927 roku opublikował „La Maison du Peuple”.

Sukces tej książki doprowadził do powstania długiej serii powieści o tematyce zaangażowanej społecznie, osadzonych zazwyczaj w jego rodzinnej Bretanii. Jego arcydzieło „Le Sang Noir” wyróżniało się odejściem od wcześniejszej, bardziej jednoznacznie socjalistycznej literatury, gdyż zawiera elementy tego, co później utożsamiano z wizją egzystencjalistyczną lub absurdystyczną. Oś fabuły stanowią myśli samobójcze antybohatera, Cripure, który odczuwa obezwładniające obrzydzenie do ludzkości w niszczycielskich okolicznościach militaryzmu podczas I wojny światowej. Kontrastem dla postaci Cripure jest nominalny bohater, Lucien, który dąży do pracy na rzecz lepszej przyszłości. Jednak groteskowe i pełne autoagresji wizje Cripure są wielokrotnie przedstawiane jako potężniejsze i bardziej przekonujące niż idealizm Luciena. Książka została przetłumaczona na język angielski pod tytułem „Bitter Victory”.

„Le Pain des Rêves” (Chleb marzeń), napisany podczas okupacji, zdobył Prix du roman populiste w 1942 roku. Po wyzwoleniu Francji Guilloux pracował jako tłumacz w amerykańskiej armii okupacyjnej. W powieści „OK Joe!” zgłębił problem nierówności rasowych i niesprawiedliwości w ówczesnej, segregowanej armii USA. Doświadczenia Guilloux z tego okresu opisuje Alice Kaplan w swojej książce „The Interpreter” z 2006 roku.

Jego powieść z 1949 roku „Le Jeu de Patience” (Gra cierpliwości) zdobyła Prix Renaudot. Opisano ją jako jego najbardziej eksperymentalne dzieło, „zawiły tekst wymagający od czytelnika cierpliwej rekonstrukcji. Mikro- i makrohistoria zderzają się ze sobą: okrucieństwa wojny oraz polityka anarchistyczna i Frontu Ludowego lub prawicowe zamachy stanu gwałtownie ingerują w prywatne dramaty. To nawiedzony kalejdoskop, często halucynacyjny”. ...

Źródło: Artykuł „Louis Guilloux” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.