(Pete Shelley)

Pete Shelley (urodzony jako Peter Campbell McNeish; 17 kwietnia 1955 – 6 grudnia 2018) był angielskim piosenkarzem, kompozytorem i gitarzystą. W 1976 roku wraz z Howardem Devoto założył wczesny zespół punkowy Buzzcocks, a w 1977 roku, po odejściu Devoto, został jego głównym wokalistą i gitarzystą. Grupa wydała swój największy hit „Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've)” w 1978 roku. Zespół rozpadł się w 1981 roku i reaktywował pod koniec dekady. Shelley prowadził również karierę solową; jego utwór „Homosapien” trafił na listy przebojów w Australazji i Kanadzie w 1981 i 1982 roku.

Shelley urodził się w Leigh w hrabstwie Lancashire jako syn Margaret i Johna McNeish. Jego matka była byłą pracownicą lokalnej przędzalni, a ojciec monterem w kopalni Astley Green. Miał młodszego brata, Gary'ego. Sceniczna nazwa Shelley była inspirowana Percym Bysshem Shelleym, jego ulubionym poetą.

Shelley założył Buzzcocks z Howardem Devoto po tym, jak poznali się w 1975 roku w Bolton Institute of Technology (obecnie University of Bolton), a następnie udali się do High Wycombe w pobliżu Londynu na koncert Sex Pistols. W skład zespołu wchodzili także basista Steve Diggle oraz perkusista John Maher; zadebiutowali w 1976 roku w Manchesterze, grając jako support dla Sex Pistols.

W 1977 roku Buzzcocks wydali swoją pierwszą EP-kę, Spiral Scratch, we własnej niezależnej wytwórni New Hormones. Kiedy Devoto opuścił zespół w lutym 1977 roku, Shelley przejął rolę głównego wokalisty i głównego autora tekstów. Współpracując z producentem Martinem Rushentem, zespół stworzył punkowo-nowofalowe single „Orgasm Addict”, „What Do I Get?” i „Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've)” oraz trzy albumy LP: Another Music in a Different Kitchen (1978), Love Bites (1978) i A Different Kind of Tension (1979). Problemy z firmą nagraniową oraz spór z Virgin Publishing dotyczący wydania w Wielkiej Brytanii płyty z największymi hitami, Singles Going Steady, doprowadziły do zawieszenia działalności zespołu w 1981 roku.

Shelley wykreował inny wizerunek niż wielu swoich zbuntowanych współczesnych z nurtu punka lat 70., mówiąc w 1978 roku magazynowi Melody Maker: „Nie będę niemiły. Jesteśmy po prostu czterema miłymi chłopakami, takimi ludźmi, których można bez wstydu przyprowadzić do rodziców”.