(Claude Laydu)

(Claude Laydu) - Twórca, znany z pracy przy tego typu projektach:

Claude Laydu ([klod lɛjdy]; 10 marca 1927 – 29 lipca 2011) był urodzonym w Belgii szwajcarskim aktorem teatralnym i filmowym. Zasłynął dzięki swojej roli w debiucie filmowym jako młody ksiądz w „Dzienniku księdza wsi” (1951) w reżyserii Roberta Bressona, która została uznana za jedną z najwybitniejszych w historii kina.

Laydu urodził się i wychował w Brukseli. Przeniósł się do Paryża, aby studiować w Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych. Został członkiem zespołu Madeleine Renaud i Jean-Louisa Barraulta w Théâtre Marigny, kiedy to reżyser Robert Bresson wybrał go do pierwszej roli filmowej – tytułowego młodego księdza w „Dzienniku księdza wsi”, opartym na powieści Georgesa Bernanos z 1936 roku o tym samym tytule. Spotkali się, aby omówić rolę, a Laydu przygotowywał się do niej, spędzając czas w klasztorze i redukując masę ciała.

Choć Bresson sugerował niekiedy, że aktorstwo przeszkadza mu w tworzeniu filmów, Laydu, będący praktykującym katolikiem, „wniósł do roli własną duchowość, instynktowną obecność i intensywny, ascetyczny wygląd”. Kreacja Claude’a Laydu w roli głównej została opisana jako jedna z największych w historii kina. Jean Tulard w swoim „Słowniku filmu” napisał o nim w tym kontekście: „Żaden inny aktor nie zasługuje na dostanie się do nieba tak bardzo jak Laydu”.

Kolejny film Laydu, „Le Voyage en Amérique” (Podróż do Ameryki, 1951), był lekką komedią, jednak dostrzeżono w nim surowy styl. Następnym obrazem był „Au Coeur de la Casbah” (W sercu Kasby, 1952), w którym zmagał się z dylematami romansu; zagrał adwokata człowieka skazanego na śmierć w filmie „Nous Sommes Tous des Assassins” (Wszyscy jesteśmy mordercami), będącym protestem reżysera André Cayatte przeciwko karze śmierci; natomiast w „Le Chemin de Damas” (Droga do Damaszku) Laydu wcielił się w postać świętego Stefana. Grał również księdza w „La Guerra de Dios” (Byłem proboszczem, 1953) oraz postać tytułową w filmie „Rasputin” (1954).

Przez kolejną dekadę Laydu regularnie występował w filmach, aż do produkcji „Mafia alla sbarra” (1963). Jego jedynymi projektami filmowymi po tym czasie były „Le Destin de Priscilla Davies” (1979) oraz „Nounours” (1995), który współnapisał ze swoją żoną, Christine. W 1962 roku wraz z żoną stworzyli telewizyjny teatrzyk kukiełkowy pt. „Bonne nuit les petits” (Dobranoc, maluchy). Pięciominutowy program emitowany był co wieczór, a jego bohaterowie – Nounours, Pimprenelle i Nicolas – stali się znani pokoleniom francuskich dzieci, gdyż serial był produkowany przez ponad dekadę. Laydu użyczył głosu Piaskowi, który każdej nocy wypowiadał tytułowe słowa. W 1995 roku Laydu i jego żona odświeżyli program jako „Nounours”, który był emitowany przez kilka lat. Powstało przy tym wiele powiązanych książek, płyt, wideo i lalek. On oraz współgwiazda Linette Lemercier (która użyczyła głosu Oscarowi) byli jedynymi osobami, które powróciły do swoich ról w nowej wersji serii. Program stał się bardzo popularny w Kanadzie, gdzie jest emitowany na antenie Ici Radio-Canada Télé tuż przed programem „Le Téléjournal Ce Soir”.

Najważniejsze dzieła (Claude Laydu)

Cała filmografia (Claude Laydu)