(Élisabeth Badinter)

(Élisabeth Badinter) - Scenarzysta znana z pracy przy takich projektach: «Divine Émilie» (2007), «Divine Émilie» (2007), «Divine Émilie» (2007), «Divine Émilie» (2007),

Élisabeth Badinter (z domu Bleustein-Blanchet; ur. 5 marca 1944 r.) to francuska filozofka, autorka i historyczka.

Jest najbardziej znana z traktatów filozoficznych na temat feminizmu i roli kobiet w społeczeństwie. Jest zwolenniczką liberalnego feminizmu oraz praw migrantek pracujących we Francji. Badinter opisuje się jako osobę oddaną racjonalizmowi i uniwersalizmowi oświeceniowemu. Opowiada się za „umiarkowanym feminizmem”. W ankiecie magazynu informacyjnego Marianne z 2010 roku została uznana za „najbardziej wpływową intelektualistkę” Francji, głównie ze względu na swoje książki o prawach kobiet i macierzyństwie.

Badinter jest największym akcjonariuszem Publicis Groupe, międzynarodowej firmy reklamowej i PR-owej, oraz przewodniczącą jej rady nadzorczej. Akcje te otrzymała w spadku po ojcu, Marcelu Bleustein-Blanchecie, który założył firmę. Według magazynu Forbes w 2012 roku była jedną z najbogatszych obywelek Francji z majątkiem wynoszącym około 1,8 miliarda dolarów.

Badinter urodziła się w Boulogne-Billancourt; jej rodzicami byli Sophie Vaillant i Marcel Bleustein-Blanchet, założyciel Publicis. Sophie Vaillant była wnuczką Édouarda Vaillanta, francuskiego lidera politycznego i działacza społecznego. Matka Élisabeth wychowywała się w duchu katolicyzmu w rodzinie średniej klasy, a po wyjściu za mąż przeszła na judaizm. Wychowała Élisabeth w wierze żydowskiej.

Élisabeth oraz jej dwie siostry były wychowywane przez rodziców wierzących w równość płci. Edukację średnią odebrała w L'école alsacienne, prywatnej szkole w Paryżu. W okresie dojrzewania Badinter przeczytała „Drugą płeć” Simone de Beauvoir, co głęboko wpłynęło na jej poglądy i zainspirowało ją do podjęcia studiów doktoranckich z filozofii na Uniwersytecie Sorbona. Jest specjalistką w zakresie historii Francji w epoce oświecenia.

Po studiach Badinter wykładała w École Polytechnique. Jej pierwsza książka pt. „L'Amour en plus” została opublikowana w 1980 roku i stawia pytanie, czy miłość macierzyńska jest wyłącznie naturalnym instynktem, czy też tendencją wzmocnioną w kontekście kulturowym, w którym oczekuje się matczynego przywiązania.

W swojej krytycznej pracy „L'un est l'autre”, opublikowanej w 1987 roku, Badinter rozważa komplementarność cech męskich i żeńskich w tożsamościach płciowych oraz konflikty, które powstają, gdy komplementarność ta zostaje poddana opresji. Badinter wyciąga wniosek, że nowa era podobieństw płciowych doprowadzi do zmiany tożsamości płciowych i rewolucji wartości moralnych.

Jej traktat z 2003 roku, „La fausse route”, dotyczy mizandrii i wiktymizacji kobiet przez współczesne francuskie feministki. „Systematyczne zaprzeczanie sile i przemocy kobiet, nieustanne przedstawianie kobiet jako uciśnionych, a zatem niewinnych, pogłębia przepaście podzielonej ludzkości: ofiar męskiej opresji z jednej strony i wszechmocnych katów z drugiej”. Krytykuje esencjalistki w ruchu feministycznym, argumentując, że „Mężczyzna nie jest wrogiem”. ...

Źródło: Artykuł „Élisabeth Badinter” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Élisabeth Badinter)

Cała filmografia (Élisabeth Badinter)