Montserrat Caballé (Montserrat Caballé)

Montserrat Caballé i Folch lub Folc (pełne imię i nazwisko: María de Montserrat Bibiana Concepción Caballé i Folch (12 kwietnia 1933 – 6 października 2018), znana po prostu jako Montserrat Caballé, była katalońską sopranistką operową. Śpiewała wiele różnorodnych ról, lecz najbardziej zasłynęła jako interpretatorka dzieł Verdiego oraz repertuaru bel canto, w szczególności utworów Rossiniego, Belliniego i Donizettiego. Zyskała międzynarodowe uznanie w 1965 roku, kiedy zastąpiła inną artystkę w przedstawieniu „Lucrezii Borgii” Donizettiego w Carnegie Hall, po czym zaczęła występować w czołowych operach świata. Jej głos opisywano jako czysty, a zarazem potężny, z doskonałą kontrolą barwy i wykwintnym pianissimo.

Caballé stała się popularna wśród słuchaczy muzyki nieklasycznej w 1987 roku, kiedy to na prośbę Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego nagrała „Barcelonę” – duet z Freddie Mercurym, który stał się oficjalnym hymnem Igrzysk Olimpijskich w 1992 roku. Otrzymała wiele międzynarodowych wyróżnień, a także nagrody Grammy za kilka swoich nagrań.

Caballé urodziła się w Barcelonie 12 kwietnia 1933 roku. Ze względu na wojnę domową jej rodzina znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej. Studiowała muzykę w Konserwatorium Liceu, a techniki śpiewu u Napoleone Annovazziego, Eugenii Kemény i Conchity Badíi. W 1954 roku ukończyła studia ze złotym medalem. Następnie przeniosła się do Bazylei w Szwajcarii, gdzie w 1956 roku zadebiutowała zawodowo w roli Mimì w „Cyganerii” Pucciniego, zastępując inną śpiewaczkę w ostatniej chwili. W latach 1957–1959 była związana z Operą w Bazylei, wykonując repertuar obejmujący dzieła Mozarta (Pierwsza Dama w „Magicznym flecie”) i Straussa („Salome”) w języku niemieckim, co było nietypowe dla hiszpańskich śpiewaków, lecz okazało się pomocne podczas kolejnego kontraktu w Operze w Bremie (1959–1962). W 1961 roku wystąpiła w roli Ifigenii w „Ifigenii w Taurydzie” Glucka w Teatrze Narodowym S. Carlos w Lizbonie, u boku Raymonda Wolansky’ego, Jeana Coxa, Paula Schöfflera i innych.

W 1962 roku Caballé wróciła do Barcelony i zadebiutowała w Liceu, śpiewając tytułową rolę w „Arabelli” Straussa. Od jesieni 1962 do wiosny 1963 roku koncertowała w Meksyku, występując m.in. w roli tytułowej w „Manon” Masseneta w Palacio de Bellas Artes. Następnie, w 1963 roku, wzięła udział w kilku kolejnych udanych występach w Liceu.

Międzynarodowy przełom w karierze Caballé nastąpił w 1965 roku, kiedy zastąpiła w ciąży Marilyn Horne w półinscenizowanym przedstawieniu „Lucrezii Borgii” Donizettiego w nowojorskim Carnegie Hall, co zaowocowało 25-minutową owacją na stojąco. Choć było to jej pierwsze zaangażowanie w operze bel canto i musiała opanować rolę w mniej niż miesiąc, występ ten przyniósł jej sławę w całym świecie operowym. Pod koniec tego samego roku Caballé zadebiutowała na festiwalu w Glyndebourne, śpiewając swoją pierwszą Marszałkową w „Kawalerze srebrnej róży” Richarda Straussa oraz wcielając się w rolę hrabiny Almavivy w „Weselu Figara” Mozarta. ...