(Hugh Cornwell)

(Hugh Cornwell) - znany z pracy przy tego typu projektach:

Hugh Alan Cornwell (ur. 28 sierpnia 1949) to angielski muzyk, autor piosenek i pisarz, najbardziej znany jako wokalista prowadzący i główny gitarzysta zespołu punkrockowego i nowofalowego The Stranglers w latach 1974–1990. Po odejściu ze Stranglers Cornwell nagrał kolejnych dziesięć solowych albumów studyjnych i nadal nagrywa oraz występuje na żywo.

Cornwell dorastał w Tufnell Park i Kentish Town i uczęszczał do William Ellis School w Highgate, gdzie grał na basie w zespole z Richardem Thompsonem, późniejszym członkiem folkrockowej grupy Fairport Convention. Pod koniec lat 60., po uzyskaniu stopnia licencjata z biochemii na Uniwersytecie w Bristolu, rozpoczął studia podyplomowe na Uniwersytecie w Lund w Szwecji. Niedługo po przyjeździe założył zespół Johnny Sox.

W 1974 roku Cornwell wrócił do Wielkiej Brytanii wraz z Johnny Sox (bez Hansa Wärmlinga). Do zespołu dołączył następnie perkusista Jet Black. Przez pewien czas w składzie byli tylko Cornwell i Black, do których dołączył basista Jean-Jacques Burnel. Pod koniec 1974 roku do składu dołączył gitarzysta, keyboardzista i saksofonista Hans Wärmling, przebywający wówczas na wakacjach w Anglii. Nazwę Johnny Sox porzucono, a zespół przyjął nazwę The Guildford Stranglers, zanim ostatecznie zdecydowano się na The Stranglers.

Wärmling został wkrótce zastąpiony przez Dave'a Greenfielda, który dołączył do grupy w 1975 roku po odpowiedzi na ogłoszenie w magazynie „Melody Maker”. Cornwell był głównym gitarzystą zespołu i śpiewał większość utworów, podczas gdy Burnel odpowiadał za wokal prowadzący w około jednej trzeciej piosenek grupy. Lata później Burnel wspominał, że często śpiewał teksty napisane przez Cornwella i na odwrót, w zależności od tego, „kto miał lepszy głos do danego utworu”.

Do 1977 roku grupa podpisała kontrakt nagraniowy z United Artists Records. Stali się najbardziej komercyjnie udanym zespołem, jaki wyłonił się z brytyjskiej sceny punkowej, wydając liczne hitowe single i albumy. W 1979 roku nagrał swój pierwszy album studyjny poza grupą, „Nosferatu”, we współpracy z perkusistą Captain Beefheart's Magic Band, Robertem Williamsem. Pierwszy solowy album studyjny Cornwella, „Wolf” (1988), został wyprodukowany przez Iana Ritchie, przy czym dwa utwory zostały dodatkowo wyprodukowane przez Clive'a Langera i Alana Winstanley'a, którzy byli inżynierami dźwięku przy trzech pierwszych albumach The Stranglers i producentami ich czwartego albumu studyjnego, „The Raven” (1979).

W trakcie swojej kariery w The Stranglers Hugh od 1974 do 1989 roku używał czarnego Fendera Telecastera, po czym podczas trasy „10 Tour” przeszedł na Gibsona Melody Makera. Hugh używał również Hofnera Razorwood podczas trasy „La Folie Tour” w latach 1981–82 w niektórych utworach wymagających charakterystycznego brzmienia. Grał również na gitarze basowej podczas wykonywania utworu „Dead Loss Angeles” w trasie „The Raven” w 1979 roku i odegrał kluczową rolę w nauce gry na basie basisty The Stranglers, Jean-Jacques'a Burnela.

W 1990 roku, z powodu rosnących napięć wewnątrz zespołu i nieustannych konfliktów z Jean-Jacques'em Burnelem, uznał, że nie może już rozwijać się artystycznie w tej grupie. Przed odejściem po 16 latach nagrał z zespołem album „10”. ...

Najważniejsze dzieła (Hugh Cornwell)

Cała filmografia (Hugh Cornwell)